Το δίλεπτο βιντεάκι του Εθνικού Άχνας είναι το πιο ισχυρό μήνυμα ελπίδας και δύναμης για ολόκληρη την προσφυγιά, στον αγώνα για επιστροφή. Ανήμερα της τραγικής 50ής επετείου της απώλειας της Άχνας από τους Τούρκους εισβολείς, η περιγραφή και οι νουθεσίες του Αχνιώτη παππού προς τα εγγόνια του, είναι μια γροθιά στο στομάχι. Και ταυτόχρονα μια ηχηρή κωδωνοκρουσία για να ξυπνήσουμε:
«Τούτη εν η Άχνα μωρά μου. Η Άχνα σας. Εν δική σας. Να μεν το ξεχάσετε ποτέ. Δαμαί έπρεπε να μεγαλώσετε. Τζαι εσείς, τζαι εγιώ… Κάθε μέρα γυρεύκω αφορμή να περάσω που τούτο τον δρόμο. Κλείω τα μάθκια μου και περπατώ που την Αγία Μαρίνα, στο σινεμά τζαι στον καφενέ. Πάω στο γήπεδο του Εθνικού μας. Περπατώ με κλειστά τα μάθκια ώσπου να κουραστώ. Ώσπου να ακούσω να φωνάζουν “βουράτε να φύετε, έρκουνται οι Τούρτζιοι”. 28 του Αυγούστου η Άχνα εχάθηκεν. Ανοίω τα μάθκια μου, έσιει 50 καλοτζαίρκα τζαι είμαι τόσο κοντά, όσο τζαι τόσο μακριά…
Μωρά μου, δεν έχω να σας δώσω χωράφκια τζαι σπίθκια. Εν ούλλα απέναντι που τούτον τον δρόμο. Έτα! Αν κάμω ένα βήμα, μπορώ να τα τζίσω, αλλά εν με αφήνουν… Να περπατάτε τούτον το δρόμο, να σας θωρούν. Να ξέρουν ότι εν εξιχάσετε. Να φέρνετε τζαι τους φίλους σας. Να τους μιλάτε για την Άχνα, την Τζερύνεια τζαι την Αμμόχωστο, την Μακράσυκα τζαι τη Λύση… Τζαι να θυμάστε ένα πράμα. Τούτος εν ο δρόμος της επιστροφής μας. Που δαμαί θα πάμε πίσω. Ώσπου τον περπατούμε, θα κάμνει τζαι υπομονή η Άχνα μας».