aekaelanorthosisapoelapollonarisdoksaehtnikosomonoiaolympiakospaeekpafosSuper LeaguePremier LeagueSerie ALaLigaEuro 2020

GOALCalma Κριστιάνο, είσαι στη Γιούβε τώρα!

Calma Κριστιάνο, είσαι στη Γιούβε τώρα!

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΛΛΑΝΤΖΑ 

Θα μπορούσε να είχε γίνει το 2003, όταν ο Lucky Luciano τον είχε πάει στο Τορίνο για τα ιατρικά, αλλά ο Μαρτσέλο Σάλας αρνήθηκε να πάει στη Σπόρτινγκ και το deal χάλασε. Μπράβο στον Χιλιανό! Γιατί αν όντως γινόταν τότε, δε θα διαρκούσε πολύ με τα γεγονότα του 2006 και βλέποντας την εξέλιξη του, θα μας έμενε το “γαμώτο”, το απωθημένο. Και το απωθημένο είναι κακό πράγμα, όπως και δύσκολα διαχειρίσιμο αν το αφήσεις να σε παρασύρει. Οχι ότι είναι πιο εύκολο να διαχειριστείς αυτό που έγινε τώρα. Εστω έπειτα από 15 χρόνια, κάμποσα γκολ, πίκρες και ένα χειροκρότημα. Ενα 100% ειλικρινές χειροκρότημα, όχι γιατί ήρθε όταν η ομάδα έχανε, αλλά επειδή αυτός που χειροκρότησε ήταν ο βαρύς, πολύ δύσκολος αλλά δίκαιος, επειδή έχει αδικήσει και αδικηθεί, Γιουβεντίνος. Και επειδή χειροκρότησε και το εννοούσε, μπορεί να λέει τώρα ότι αυτός που τον οδήγησε σε αυτή την κίνηση, είναι πλέον δικός του…

Αυτό το λες ή το γράφεις και δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Εχεις δει παικταράδες και παικταράδες στο Τορίνο, έχεις δει αστέρες και αστέρες, αλλά συνήθως τους έφτιαχνες εσύ. Τους ανέβαζες επίπεδο, τους έκανες νικητές. Εδώ είναι διαφορετικό, όχι επειδή πήρες τον Κριστιάνο Ρονάλντο αλλά επειδή πήρες τον CR7. Πήρες έναν ποδοσφαιριστή, έναν τύπο, έναν άνθρωπο-επιχείρηση, ο οποίος είναι εντελώς ξένος με τη λογική σου. Αν υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής που δεν μπορούσες να φανταστείς με την Μπιανκονέρα φανέλα ήταν αυτός και αν υπήρχε μια ομάδα που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι θα μπει στη διαδικασία να τον διεκδικήσει -και τελικά να τον αποκτήσει- είναι αυτή. Κι όμως, έγινε. Και αφού έγινε, πρώτα και πάνω από όλα, έχει τεράστιο ενδιαφέρον η συνύπαρξη Γιουβέντους και Ρονάλντο, η συνύπαρξη μιας ομάδας που θέλει στρατιώτες με τον μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό σταρ, αυτόν που πουλάει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, ακόμη κι αν δεν κάνει ουσιαστικά τίποτα.

Και το ενδιαφέρον έγκειται στο γεγονός ότι έχουν να κερδίσουν και οι δύο πλευρές, άρα θα πρέπει να φερθούν ώριμα και οι δύο πλευρές, να κάνουν την υπέρβαση τους και οι δύο πλευρές. Για τον Γιουβεντίνο, η υπέρβαση είναι το να… εκσυγχρονιστεί ή τουλάχιστον το να μάθει να αποδέχεται ότι τα πράγματα μπορεί να λειτουργούν και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχει στο μυαλό του. Σε ένα ταξίδι στο Τορίνο, ο παντοτινός αντιπρόεδρος του Gruppo Greco, ο Νίκος, είχε πει ότι «η Γιούβε είναι η πιο underground μεγάλη ομάδα της Ευρώπης ρε φίλε» και είχε δίκιο. Μεγάλο δίκιο. Δεν είχε ποτέ στο DNA της τα «χρώματα», την «πασαρέλα», το show της Μίλαν ή της Ιντερ, δεν είχε κάποια ιδεολογία για να πιαστεί από αυτή και από ένα σημείο κι έπειτα να την εκμεταλλεύεται, δεν είχε τη λογική του νεόπλουτου που βρήκε λεφτά και τα σκορπάει για να νιώσει ότι παίρνει κάποια επιβεβαίωση.

Η Γιουβέντους ήταν πάντα ένας βαρύς τύπος ομάδας, χωρίς φρου-φρου, με στόχο απλά να φέρει τη δουλειά εις πέρας. Ηταν. Τώρα είναι μια ομάδα που έτρεχε για να καλύψει το χαμένο έδαφος μετά την καταστροφή του Calciopoli, κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος και τώρα θέλει να συμβαδίζει με το πνεύμα της εποχής και -γιατί όχι;- να είναι και πιο μπροστά από την εποχή, όπως έδειξε πέρυσι με το σήμα. Η Γιουβέντους είναι ένα κλαμπ που θέλει να αναπτύσσεται, να ζει στο “σήμερα”, να γίνει πιο εξωστρεφής, πιο ανοιχτή, πιο entertainment company, όπως έλεγε και ο Αντόνιο Τζιράουντο κάποτε, πριν τα γεγονότα του 2006. Και για να γίνει όλα αυτά, για να μετατραπεί σε ένα πιο ανοιχτό κλαμπ για όλους, για να μάθει να πουλάει περισσότερο, για να γίνει οριστικά ελκυστική πλέον για κάθε ποδοσφαιριστή του πλανήτη, θα πρέπει να μάθει να ζει με τον Ρονάλντο. Θα πρέπει να μάθει να ζει υιοθετώντας τη λογική ή τουλάχιστον μη απορρίπτοντας την λογική του Κριστιάνο και των οπαδών του. Είναι εύκολο στην ψυχοσύνθεση του Γιουβεντίνου που θεωρεί ό,τι πιο μελωδικό στα αυτιά του το «Juve, Juve» που έμοιαζε να ακούγεται από το πουθενά μέσα στην ομίχλη του Delle Alpi; Οχι. Αλλά είναι μια πρόκληση το να δει αν μπορεί να σκεφτεί, να κρίνει, να “ζήσει” όπως δεν περίμενε ποτέ ότι θα χρειαζόταν.

Ο Πορτογάλος, από την άλλη, ζει σίγουρα όπως χρειάζεται. Στην προσωπική του ζωή, στο γήπεδο, στον τρόπο που πουλάει τον εαυτό του, σε όλα. Δεν αρκούν, όμως, αυτά για να γίνει οριστικά αποδεκτός από τον Γιουβεντίνο… Γιουβεντίνο. Ο Ρονάλντο έχει ήδη κερδίσει μία φορά το χειρόκρότημα των Μπιανκονέρι με εκείνο το ψαλίδι τον Απρίλιο. Την επόμενη φορά που θα χειροκροτηθεί από καρδιάς και όχι επειδή έτσι “πρέπει”, όταν θα μπαίνει στο γήπεδο ή όταν θα βάζει γκολ, θα διαπιστώσει ότι θα είναι ακόμη πιο όμορφο. Γιατί τότε θα σημαίνει ότι δεν έκανε μόνο το κλαμπ ή ο οπαδός την υπέρβαση τους, αλλά ότι έκανε κι αυτός τη δική του. Και η δική του υπέρβαση, δεν είναι το να βάλει 40 γκολ ή να δώσει επιτέλους το Champions League. Η δική του υπέρβαση θα είναι το να δει ο Γιουβεντίνος έναν CR7 που αντιλαμβάνεται, αποδέχεται και σέβεται το γεγονός ότι σε αυτή την ομάδα υπάρχουν κάποιοι κανόνες, ένα DNA, un modo di vivere διαφορετικό από το δικό του.

Δεν απαιτεί ή δεν περιμένει κανείς από τον Κριστιάνο να κάνει σπριντ για να γυρίσει στην άμυνα και να κόψει. Θα αποθεωθεί όπως ποτέ στην καριέρα του αν το κάνει, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που περιμένεις από αυτόν. Δεδομένα, άλλωστε, η ομάδα θα πρέπει να αλλάξει φιλοσοφία πλέον, γιατί μπροστά έχει ένα υπερόπλο που σκοράρει για πλάκα, άρα δεν μπορεί να κατεβαίνει για το 1-0 και… καληνύχτα. Η υπέρβαση του Ρονάλντο θα είναι το να παρουσιαστεί στο Τορίνο σίγουρος για τον εαυτό του όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις. Οτι έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση ή αξία από οποιονδήποτε συμπαίκτη του, το ξέρουν όλοι. Οτι είναι ικανός να βάλει όσα γκολ χρειαστεί, το ξέρουν όλοι. Οτι δίπλα του θα βελτιωθούν -βλέποντας τον καθημερινά πώς δουλεύει- όλοι όσοι απλά δεν είναι βλάκες, το ξέρουν όλοι. Οτι θα φύγει σφαίρα για το κόρνερ κυνηγώντας τον Ντιμπάλα όταν ο Αργεντίνος θα έχει σκοράρει, όμως, δεν το ξέρουμε. Οτι θα είναι ο πρώτος που θα αγκαλιάσει τον Κιελίνι όταν σκοράρει σε κάποιο κόρνερ, δεν το ξέρουμε. Οτι θα βγει να πανηγυρίσει με την ψυχή του μια μεγάλη νίκη στην οποία ο ίδιος δε θα είναι ο πρωταγωνιστής, δεν το ξέρουμε. Οταν το δούμε, θα μάθουμε ότι η Γιούβε είναι σε καλό δρόμο για να περάσει ακόμη και σε αυτόν στοιχεία της φιλοσοφίας της, της λογικής της. Και τότε θα ξέρουμε ότι την έχει κάνει ή ότι τέλος πάντων είναι έτοιμος να κάνει την υπέρβαση του και ο CR7.

Αυτός που δεν περιμέναμε ποτέ να δούμε με την Μπιανκονέρα φανέλα αλλά αν δεχθούμε ότι σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο, μάλλον ήταν γραφτό να συναντηθούν οι δρόμοι μας. Και αν είμαστε έξυπνοι κι εμείς κι αυτός, θα έχουμε βρει τον δρόμο για να αποδειχθεί ότι τελικά υπήρχε λόγος που έπρεπε να συναντηθούμε. Και να νικήσουμε μαζί. Περισσότερο από ό,τι θα νικούσαμε αν ο Σάλας έλεγε “ναι” τότε…

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ