ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
Γιατί είναι κάτοχος δυο τίτλων ο Κεραυνός; Διότι οι ερυθροκίτρινοι ήταν η πιο σταθερή ομάδα σε όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, τη στιγμή που το επίτευγμα του προπονητή τους Χριστόφορου Λειβαδιώτη, αποκτά μεγαλύτερη σημασία, από τη στιγμή που κατάφερε να κρατήσει σε «ψηλά στάνταρ» την ομάδα, σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Δεν ήταν δα και λίγες οι φορές που ο έχων το απόλυτο πλεονέκτημα της έδρας όταν αρχίζουν τα πλέι-οφ, στο τέλος να έβλεπε την… κούπα σε άλλη βιτρίνα. Και ειδικά ο Κεραυνός του παρελθόντος (πρόσφατου και απώτερου) ήταν εν… πολλάκις παθών.
Ο Κεραυνός όμως διατηρήθηκε σε υψηλό επίπεδο και αυτό δίχως άλλο, αποτελεί προϊόν μιας θαυμαστής διαχείρισης. Φίλοι και μη (του Κεραυνού) είχαν να λένε με ένα στόμα, ότι δίκαια τερμάτισε στην πρώτη θέση με το πέρας της κανονικής περιόδου, αλλά στο τέλος οι ερυθροκίτρινοι… ανάγκασαν άπαντες να αναφωνήσουν το ίδιο, όταν σήκωνε το τρόπαιο μέσα στο «Κίτιον».
Δεν ήταν, όμως, μόνο θέμα διαχείρισης. Ήταν και θέμα ψυχολογίας (άλλο το ένα, άλλο το… άλλο). Διότι, όταν κέρδισε δύο από τα τρία παιχνίδια της τελικής φάσης στον πόντο και παρά το ότι και στα δυο, ήταν η ΑΕΚ που έχασε την τελευταία επίθεση, αυτό δεν μπορεί να ήταν μόνο από ατυχία των πρασινοκίτρινων.
Ήταν και θέμα θετικής ψυχολογίας για τον Κεραυνό, ο οποίος εν τέλει, μόνο ένα παιχνίδι που πήγε στα σημεία το έχασε και ήταν το αποτέλεσμα εκείνο που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη του πρωταθλήματος. Το εντός έδρας, με την Ένωση στη 2η αγωνιστική για την πρώτη φάση της κανονικής περιόδου. Σε όλα τα υπόλοιπα, το… νήμα είχε ερυθροκίτρινη απόχρωση και δεν μπορεί και αυτό να είναι σύμπτωση. Εν κατακλείδι, ο τίτλος του Κεραυνού δεν ήταν… μονός.