Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει αναμφίβολα ένα βάρος που δεν υφίστατο για τους προκατόχους του στην Εθνική Ελλάδας: «το πιο ταλαντούχο ρόστερ της ιστορίας της». Με ποδοσφαιριστές που έχουν παραστάσεις ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ορισμένοι δε αγωνίζονται στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, όπως και να το δει κανείς, υπάρχουν απαιτήσεις για συμμετοχή σε μεγάλες διοργανώσεις (βλέπε Euro και Μουντιάλ).
Γι’ αυτό και, παρά το ότι η γαλανόλευκη είναι πρώτη στον όμιλο του Nations League, ο Σέρβος προπονητής έχει δεχτεί δριμεία κριτική για τη μαζική οπισθοχώρηση στο δεύτερο ημίχρονο με τους Ολλανδούς. Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το 2-0 έγινε 2-2 λόγω φόβου από τον πάγκο.
Ίσως και να έχουν δίκαιο ή, εν μέρει, δίκαιο (διότι οι οράνιε ήταν εμφανώς βελτιωμένοι και έκατσαν την μπάλα κάτω, σε αντίθεση με το πρώτο 45λεπτο). Είναι όμως η ίδια ιστορία με τους μετέπειτα προφήτες. Αν άντεχαν οι παίκτες του άλλα πέντε λεπτά, πιθανόν οι ίδιοι να έγραφαν ύμνους για τη διαχείριση του «στρατηγού».
Είναι καλό, όμως, να μην παρασύρει την κρίση μας το -δίχως αμφιβολία χαρισματικό- έμψυχο δυναμικό που έχει στα χέρια του ο Γιοβάνοβιτς. Η Ελλάδα είναι ομάδα που πασχίζει παραδοσιακά να μπει σε τελική φάση, άσχετα αν κουβαλά στην πλάτη της το θαύμα του 2004. Και είναι πρώτη απέναντι στη Γερμανία και την Ολλανδία. Η μια έχει τη φήμη ότι κατακτά τίτλους και η άλλη ότι τους διεκδικεί μέχρι τέλους. Μπορείτε να καταλάβετε ότι υπάρχει απόσταση, έτσι;