Το 0-0 δεν έχει εξαφανιστεί από το Μουντιάλ 2026. Έχει, όμως, περιοριστεί σε βαθμό που αξίζει να σταθεί κανείς. Καταγράφηκε έξι φορές στη φάση των ομίλων, δεν εμφανίστηκε σε κανέναν από τους 16 αγώνες των «32» και σημειώθηκε μόλις μία φορά στους «16».
Οι αριθμοί από μόνοι τους δεν αποδεικνύουν ότι το τουρνουά έγινε πιο επιθετικό. Ούτε σημαίνουν ότι οι ομάδες εγκατέλειψαν τη σκοπιμότητα. Δείχνουν, ωστόσο, ότι οι συνθήκες των αγώνων δυσκολεύουν πλέον τη διατήρηση «λευκής» ισοπαλίας μέχρι το τέλος.
Στους ομίλους υπήρχε χώρος για υπολογισμό. Ο βαθμός μπορούσε να αποδειχθεί αρκετός, η ήττα κόστιζε περισσότερο και η τρίτη θέση κρατούσε αρκετές ομάδες μέσα στο παιχνίδι της πρόκρισης. Στα νοκ άουτ, η λογική αλλάζει. Δεν υπάρχει επόμενη αγωνιστική. Κάποιος πρέπει να πάρει την πρόκριση και, όσο περνά ο χρόνος, το ρίσκο γίνεται υποχρεωτικό.
Υπάρχει άλλος ένας παράγοντας: οι δύο υποχρεωτικές διακοπές σε κάθε ημίχρονο. Δίνουν ανάσες στους παίκτες, χρόνο στους προπονητές να διορθώσουν αποστάσεις-σχηματισμούς και δημιουργούν τέσσερις αγωνιστικές επανεκκινήσεις. Μπορούν να κόψουν τον ρυθμό μιας ομάδας, αλλά επιτρέπουν και στην άλλη να επιστρέψει πιο οργανωμένη, πιο φρέσκια και πιο αποφασισμένη. Παράλληλα, οι παύσεις αυξάνουν τον χρόνο που αναπληρώνεται στις καθυστερήσεις. Οι αγώνες απλώνονται σε 100 λεπτά, προσφέροντας περισσότερες κατοχές, περισσότερες στατικές φάσεις και ύστατη ευκαιρία για το γκολ που αλλάζει τελικά τα πάντα.
Άρα, το 0-0 δεν χάθηκε. Έγινε σπανιότερο. Όχι για έναν λόγο, αλλά επειδή το format, οι διακοπές και η πίεση της πρόκρισης δεν αφήνουν το παιχνίδι να βολευτεί εύκολα στην αδράνεια.