Στους προημιτελικούς πέφτουν οι μάσκες. Όχι επειδή μπαίνουν οι «μεγάλοι» σε σοβαρή φάση. Αυτό είναι φτηνό συμπέρασμα. Πέφτουν γιατί από εδώ και πέρα δεν αρκεί να έχεις ταλέντο, κατοχή, όνομα, προϊστορία. Αν έχεις… μαλακή κοιλιά, θα φανεί. Αν κουβαλάς φόβο, θα μυρίσει. Αν μπήκες στους «8» από φόρα και όχι από μέταλλο, τώρα θα το πληρώσεις.
Η Γαλλία έχει περισσότερη ποιότητα από το Μαρόκο. Δεν χρειάζεται ανάλυση για να το καταλάβουμε. Το ερώτημα είναι αν έχει και περισσότερη «πείνα». Γιατί το Μαρόκο δεν παίζει πια σαν ευχάριστη ιστορία στο Μουντιάλ. Παίζει σαν ομάδα που δεν ζητά άδεια από κανέναν. Η Ισπανία με το Βέλγιο είναι άλλη παγίδα. Αν η κατοχή δεν πληγώνει, είναι διακόσμηση. Και οι Ισπανοί έχουν περάσει πολλές φορές τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έλεγχο και την αυτοϋπνωση.
Η Αγγλία απέναντι στη (σκληροτράχηλη) Νορβηγία του Χάαλαντ έχει πάλι μπροστά της τον πιο γνώριμο αντίπαλο: την ίδια της τη νεύρωση. Μπορεί να έχει παίκτες, βάθος, ποιότητα. Έχει όμως και εκείνη την ιστορική ικανότητα να βαραίνει όταν πρέπει να ελαφρύνει.
Όσο για την Αργεντινή, η φανέλα της ακόμη τρομάζει και ο Μέσι ακόμη αλλάζει ματς. Αλλά οι ανατροπές δεν είναι πλάνο. Είναι καμπανάκι. Αν χρειάζεσαι κάθε φορά δράμα για να ξυπνήσεις, κάποια στιγμή θα ξυπνήσεις αργά.
Στους «8», εν ολίγοις, δεν θα περάσουν οι πιο… όμορφοι. Θα περάσουν οι πιο σκληροί. Και αυτό είναι το μόνο δίκαιο φίλτρο που απέμεινε.