Από τον θρίαμβο απέναντι στη Λιθουανία στις 9 Σεπτεμβρίου, στο ξέσπασμα απαξίωσης τρεις ημέρες αργότερα. Η Ελλάδα λύγισε από την Τουρκία. Κατανοητό… πόνεσε. Όμως άλλο η κριτική, άλλο το μαστίγωμα. Δεν γίνεται να αποθεώνεις την Τρίτη και να κατακεραυνώνεις την Παρασκευή τους ίδιους ανθρώπους. Δεν γίνεται να βαφτίζεις μύθο τον Γιάννη και, με την πρώτη «μπουνιά» του ματς, να τον υποβιβάζεις σε «συνηθισμένο». Ούτε να «ξεγράφεις» Σλούκα, Παπανικολάου, Μήτογλου, Ντόρσεϊ επειδή ένα παιχνίδι χάθηκε με τρόπο που πονά.
Η Τουρκία ήταν καλύτερα διαβασμένη, έπαιξε με ενέργεια, άξιζε. Αυτό λέγεται αθλητισμός. Η δική μας υποχρέωση λέγεται μέτρο. Να δούμε γιατί κολλήσαμε στις κατοχές, γιατί χάσαμε ρυθμό, πώς προστατεύουμε την άμυνα, τι αλλάζει στο ροτέισον, ποιες ευθύνες αναλογούν στο προπονητικό επιτελείο. Με επιχειρήματα, όχι με υστερίες. Όχι με διαδικτυακά λιντσαρίσματα που πλάθουν τοξικότητα και πωλούν… εθνικό οπαδιλίκι.
Η Ελλάδα, δεν γίνεται (ποτέ) σπουδαία επειδή κέρδισε τη Λιθουανία, ούτε άχρηστη επειδή διασύρθηκε από την Τουρκία. Γίνεται σπουδαία όταν επιμένει, μαθαίνει, διορθώνει και επιστρέφει. Θέλουμε μετάλλια; Τότε θέλουμε και σταθερότητα στο μυαλό μας. Στήριξη που δεν είναι κολακεία, κριτική που δεν είναι προσβολή. Όχι «πατριωτισμό» των δεκαλέπτων, αλλά ευθύνη ενηλίκων και συνέπεια λόγων.
Το μπάσκετ είναι συνέχεια, πλάνο, όχι… στιγμιότυπο. Κι η σοβαρότητα, εκεί που όντως πονά, είναι ο μόνος δρόμος προς την επόμενη χαρά.