Ήταν ψηλός για σπρίντερ (ειδικά των 70’s) και μελαχρινός, με στυλάτο τρέξιμο, σαν καλπασμό. Ε, δεν ήθελαν και πολύ οι ευφάνταστοι φίλοι του αθλητισμού να του βγάλουν ανάλογο παρατσούκλι. Το Μαύρο Άλογο! Ναι, για τον Γεωργαλλίδη ο λόγος. Τον Αντώνη του στίβου μας. Κάλπασε χθες προς τα μεσούρανα, έχοντας ύστερα από μια εξαετή άνιση μονομαχία με τον αδυσώπητο καρκίνο. Ήταν 65 ετών.
Παιδί ήταν και όταν εμφανίστηκε ανάμεσα στους μεγάλους. Τον θυμάμαι το 1975 στους Παγκύπριους Αγώνες Ανδρών, στο ΓΣΠ. Ήταν ένα μωρό, μόλις 14 χρόνων, μαθητούδι του Παγκυπρίου Γυμνασίου, στην πρώτη πρόκριση και συμμετοχή του σε παγκύπριο τελικό, στα 200 μέτρα. Αν δεν κάνω λάθος είχε τερματίσει 5ος. Δεν άργησε, φυσικά, να εξελιχθεί σε Νούμερo Ένα, πριν καν ενηλικιωθεί. Το ψιλόλιγνο μελαμψό και διοπτροφόρο αγόρι, που είχε προπονητή-καθοδηγητή τον γυμναστή του, άλλοτε Πανελληνιονίκη/Βαλκανιονίκη, Ντίνο Μιχαηλίδη, έδειξε εξ απαλών ονύχων ότι ήταν για καριέρα διεθνούς εμβέλειας. Παιδάκι, μα τραβούσε τον θαυμασμό ως πρωταθλητής Κύπρου και Ελλάδας σε Σχολικούς Αγώνες στα σπριντ.
Τον διεθνή πάταγο τον προκάλεσε το 1976 (21-27 Ιουνίου) στη Γαλλία, όπου έλαβαν χώρα οι Παγκόσμιοι Σχολικοί Αγώνες Στίβου (Γυμνασιάδα), στην Ορλεάνη. Η Κύπρος με μια δράκα ταλαντούχα παιδιά πήρε μέρος για πρώτη φορά στην Παγκόσμια Γυμνασιάδα και έκλεψε την παράσταση! Δύο χρυσά μετάλλια και ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ μαθητών (ο Γεωργαλλίδης στα 200 μέτρα, ο Ροδοσθένους στο μήκος), ένα αργυρό (ο Χατζηγιάννης στη σφαιροβολία). Καλά πλασαρίσματα των υπολοίπων αθλητών-αθλητριών της στους τελικούς.
Το 1976 η Κύπρος ζούσε σε ένα χάος, ως συνέπεια της τουρκικής εισβολής του 1974. Σχεδόν μισό νησί είχε χαθεί στις λόγχες του «Αττίλα». Πρόσφυγες, πρόχειροι καταυλισμοί από παραπήγματα και αντίσκηνα, εγκλωβισμένοι στις κατεχόμενες περιοχές, αναζήτηση αγνοουμένων, καταμέτρηση νεκρών, δυστυχία, φτώχεια, αναγκαστική μετανάστευση, φόβος για την επόμενη ημέρα, αφού ο εχθρός βρισκόταν πάνοπλος και πανίσχυρος εντός των τειχών. Ο αθλητισμός ήταν μια διέξοδος. Οι όποιες διεθνείς επιτυχίες σε όποιον τομέα, έμοιαζαν παρηγοριά, βάλσαμο, ελπίδα.
Ο Αντώνης, μαζί με τους άλλους παίδες ή έφηβους συναθλητές του (όλοι 15-17 ετών), έστειλαν βροντερό μήνυμα από την Ορλεάνη, ότι δεν θα λυγίσουμε. Η βασανισμένη Κύπρος, ευγνωμονούσα, υποδέχτηκε τα βλαστάρια της ως ήρωες και τους δέχτηκε στο Προεδρικό ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Το ρεκόρ Παγκοσμίων Μαθητικών Αγώνων του Γεωργαλλίδη, φάνταζε και ήταν εκπληκτικό. 21.40, από ένα παιδί 15 ετών. Η επίδοση κράτησε 30 χρόνια! Κατερρίφθη μόλις το 2006 (21.22). Ο ωκύπους Αντώνης, δεν άφησε διοργάνωση (παγκύπρια, πανελλήνια και διεθνή) χωρίς να βάλει τη σφραγίδα του. Χρίσθηκε ρέκορντμαν Παίδων, Μαθητών, Εφήβων, Ανδρών (ταυτοχρόνως!) στα 200 μέτρα, συνέβαλε στη δημιουργία νέων επιδόσεων στη σκυταλοδρομία 4Χ100μ. σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Στα 16 του είχε αναδειχθεί πανελληνιονίκης Ανδρών στα 200μ. και στα 4Χ100μ. με την ομάδα του ΓΣΠ, στα 19 του πήρεχρυσό και στα 4Χ400μ. (με παγκύπριο ρεκόρ). Στους Έφηβους ήταν αήττητος τέσσερα χρόνια στα 100 και στα 200μ. σε Κύπρο και Ελλάδα. Κατέκτησε επιπλέον τρία ασημένια μετάλλια στους Βαλκανικούς Εφήβων (200μ., 4Χ100μ.), συν χάλκινο στα 4Χ400 μέτρα.
Δυστυχώς, η κακή διαχείριση των μικρών σε ηλικία ταλαντούχων πρωταθλητών, από τους υπεύθυνους των εθνικών ομάδων στην Ελλάδα, έπληξε ανεπανόρθωτα τον Γεωργαλλίδη, όπως και το άλλο παιδί-θαύμα των ταχυτήτων, τον Νίκο Χατζηνικολάου (ρέκορντμαν ανδρών Ελλάδας στα 200μ. το 1977, σε ηλικία 17ετών!). Αντί να προστατεύουν τα δύο ατόφια ταλέντα, με μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ώστε ν’ ανεβούν σταδιακά εκεί που έπρεπε και που μπορούσαν, δηλαδή σε ολυμπιακό επίπεδο, τους φόρτωσαν ασήκωτο βάρος. Έτρεχαν σε όλες τις εθνικές ομάδες (Παίδες-Έφηβους-Άνδρες) παράλληλα. Θυμάμαι μια περίοδο που είχαν κάνει 11 κούρσες μέσα σε 5 ημέρες, με διαφορετικής ηλικιακής κατηγορίας εθνικές ομάδες.
Οι εφημερίδες έκρουαν ματαίως τον κώδωνα του κινδύνου. Ο Γεωργαλλίδης, χτυπημένος από μπαράζ τραυματισμών, εγκατέλειψε με πόνο ψυχής τον αθλητισμό πριν φτάσει στα 21 του και αφοσιώθηκε στις σπουδές του στη Φυσική Αγωγή. Ευτυχώς, ωστόσο, έμεινε στον αθλητισμό και αγωνίστηκε από άλλους προμαχώνες. Ο πατριάρχης του αθλητισμού στίβου στην Κύπρο, ο άλλος μεγάλος Αντώνης, ο Δράκος, ο Άτλας που σήκωσε στην πλάτη του την ΚΟΕΑΣ, ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Έφερε τον Γεωργαλλίδη στην Ομοσπονδία από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της, μετά τον διαχωρισμό από τον ΣΕΓΑΣ (1984). Τεχνικός Διευθυντής ώς το 2011, Γενικός Διευθυντής ώς χθες, που λέει ο λόγος. Το όλον, 42 χρόνια στην πρώτη γραμμή. Συνυφασμένος με τον κυπριακό Στίβο, στην πρόοδο και άνοδο του οποίου συνέβαλε τα μάλα.
Ανεκτίμητη προσφορά και ασύλληπτα σκληρή-πολύωρη εργασία. Γιατί ήξερε απέξω κι από μέσα, ανακατωτά, το αντικείμενο. Σπανίζουν οι περιπτώσεις τεχνοκρατών, που να έχουν άριστη γνώση του τομέα τους, όσο ο Γεωργαλλίδης. Ειδικά στον αθλητισμό. Όπως έγραψε ο φίλος και συνοδοιπόρος στο αθλητικό ρεπορτάζ, Ιάκωβος Κακουρής στον «Φιλελεύθερο»/ «Goal News»: Ο Αντώνης Γεωργαλλίδης δεν έγινε Ολυμπιονίκης τρέχοντας (ελέω όσων αναφέραμε ανωτέρω), αλλά ήταν Ολυμπιονίκης προσφοράς στον κυπριακό αθλητισμό!