Είχαμε καιρό να τα πούμε κι αναπόφευκτα η κουβέντας μας περιλάμβανε πρωτίστως τα… βασικά. Για την οικογένεια, τα παιδιά, τη δουλειά, τον αθλητισμό. Ο συνομιλητής μου, παλιός πρωταθλητής Στίβου, από τους κορυφαίους στον χώρο με διακρίσεις που ακόμη και σήμερα θεωρούνται τεράστιες. Κι όταν λέμε τεράστιες δεν εννοούμε απ’ αυτές που συνήθως φουσκώνουμε και υπερβάλλουμε για να κάνουμε εντύπωση, αλλά στ’ αλήθεια… κορυφαίες.
Όταν ρώτησα για την ενασχόληση των παιδιών με τον αθλητισμό, αισθάνθηκα ένα… κόμπιασμα. «Πήγα το παιδί στις ακαδημίες του Συλλόγου, αλλά μου ζήτησαν χρήματα! Δεν είναι θέμα τα χρήματα, δεν είναι κανένα σημαντικό ποσό, αλλά το παιδί στενοχωρήθηκε πολύ, αισθάνθηκε αμήχανα»! Πρώτο σοκ. Όταν ζήτησα περισσότερες λεπτομέρειες τα πράγματα… χειροτέρεψαν: «Επιστρέφοντας από το γήπεδο, στο αυτοκίνητο, άκουσα το παιδί μου, να μου λέει: “Παπά, εκέρδισες όλα αυτά τα μετάλλια, που έχουμε σπίτι, όλα τα κύπελλα, για τον σύλλογο και για την Κύπρο και θέλουν λεφτά για να πάω να τρέξω;”. Δεν ήξερα τι να απαντήσω στο παιδί μου»!
Δεν συντρέχει λόγος να αποκαλύψω τ’ όνομα του πρωταθλητή μας. Όχι για τίποτε άλλο, αλλά στις μέρες μας, κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος τί διαστάσεις θα πάρει ένα τέτοιο θέμα, αν περάσει στα Social Media ή αν μπει στη θεματολογία των απογευματινών τηλεοπτικών εκπομπών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα πολλά λόγια είναι φτώχια.
Αγαπητέ πρόεδρε του ΚΟΑ, Γιάννη Ιωάννου,
αγαπητέ πρόεδρε των Ολύμπιανς, Κώστα Παπακώστα,
αγαπητέ πρόεδρε της ΚΟΕΑΣ, Περικλή Μάρκαρη,
(και για κάθε άλλο ενδιαφερόμενο…).
Κανένας γυμναστικός σύλλογος δεν θα γίνει πλουσιότερος με άλλα 100 ευρώ τον χρόνο! Μια διακριτική παρέμβασή σας, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες…