Άλλη μια νίκη με πολλούς πατεράδες

Η επιτυχία του Μίλαν ανήκει πρωτίστως στον ίδιο και σε όλους όσοι πίστεψαν σ' αυτόν και τον στήριξαν. Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις, κυρίως από τους γνωστούς αγνώστους πολιτικάντηδες που βγαίνουν παγανιά και γράφουν εξυπνάδες με σημαιούλες και καρδούλες...

Φεύγοντας από την Κύπρο μετά από πολλά χρόνια υπηρεσίας, ένας Ρώσος διπλωμάτης μετέφερε σε δημοσιογράφους το εξής παράπονο: Γιατί όταν διακριθεί κάποιος από τη Ρωσία με ποντιακή καταγωγή είναι ομογενής και όταν διαπράξει κάποιο παράπτωμα είναι Ρωσοπόντιος; Η ερώτηση είναι από εκείνες που μένουν αναπάντητες για τον πολύ απλό λόγο ότι «η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, αλλά η ήττα μένει ορφανή», όπως λέει και η γνωστή κλασική ρήση.

Η πρόσφατη επιτυχία του νεαρού αθλητή Μίλαν Τραΐκοβιτς, ο οποίος στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης κυριολεκτικά στο φώτο φίνις, μας θυμίζει κατά τρόπο σχεδόν κυνικό πόσο λεπτή είναι η γραμμή που κάνει μια διάκριση να εξελίσσεται σε θρίαμβο και πόσο μικρή είναι η απόσταση που χωρίζει την αλήθεια από την υποκρισία.

Και τι δεν ακούσαμε τις τελευταίες μέρες για τον Τραΐκοβιτς, δικαιολογημένα ασφαλώς και με την αξία του. Αμφιβάλλω όμως αν όλοι αυτοί που τον έκαναν λάβαρό τους τον είχαν στην έγνοιά τους και προτού γίνει χρυσός πρωταθλητής. Δεν είναι μόνον των ρατσιστών το αφήγημα που διαψεύδει ο Μίλαν. Είναι και όλων εκείνων που τον επικαλούνται για να παπαγαλίσουν τη γνωστή ιστορία του Δαυίδ με τον Γολιάθ και για να καταλήξουν στην μπανάλ διαπίστωση ότι η δύναμη μιας χώρας δεν σχετίζεται με το μέγεθός της αλλά οφείλεται στους ανθρώπους της. Σωστό, αλλά η νίκη του Μίλαν δεν έχει θέση σε φαιδρές γεωπολιτικές αναλύσεις που αρχίζουν με αλαζονεία και καταλήγουν σε αυθαιρεσία.

Η επιτυχία του Μίλαν ανήκει πρωτίστως στον ίδιο και σε όλους όσοι πίστεψαν σ’ αυτόν και τον στήριξαν. Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις, κυρίως από τους γνωστούς αγνώστους πολιτικάντηδες που βγαίνουν παγανιά και γράφουν εξυπνάδες με σημαιούλες και καρδούλες για «τον γιο του ανέμου από την Κύπρο» και άλλες τέτοιες ατάκες, για ένα παιδί που μέχρι την περασμένη Κυριακή αγνοούσαν την ύπαρξή του. Άστε που ανάμεσά τους είναι και μερικοί που με την ίδια ευκολία καταγγέλλουν τους ξένους ότι ζουν με τα επιδόματά μας, ότι μας κλέβουν τις δουλειές μας και πολλά άλλα.

Δική του είναι η επιτυχία και κανενός άλλου. Όπως και του Κοντίδη και του Παγδατή και του Τσιτσιτά και του Λάνθιμου και του Αντετοκούνμπο και του κάθε ανθρώπου που διακρίνεται στον τομέα του. Είναι η επιβράβευση της αφοσίωσης, των κόπων, των στερήσεων, είναι το αντίδωρο της δουλειάς τους. Ας τους χειροκροτήσουμε, λοιπόν, σεμνά προτού σπεύσουμε να κλέψουμε λίγο από το φως τους για να ικανοποιήσουμε τη χλωροφύλλη της φιλοδοξίας μας.

Η ιστορία του μικρού Μίλαν στη χώρα μας αρχίζει το 1999 όταν έγινε πρόσφυγας εξαιτίας του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Ήταν μόλις εννιά χρονών και δεν ήξερε λέξη ελληνικά. Η κυπριακή αγκαλιά αποδείχθηκε φιλόξενη κι αυτό ασφαλώς είναι κάτι που μας τιμά ως λαό και ως κοινωνία. Είναι πολλές οι αγκαλιές που οφείλουμε σε όλους εκείνους που δέχθηκαν εμάς, τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας όταν οι βόμβες έκαιγαν τα δικά μας σπίτια και μαθαίναμε με τον σκληρό τρόπο τι πάει να πει προσφυγιά. Αυτό θα πρέπει να το θυμόμαστε πάντα. Την ώρα που πανηγυρίζουμε για τον όποιον Μίλαν αλλά και τη στιγμή που βρίζουμε τον κάθε Άχμετ. Γιατί όλοι παιδιά των παιδιών ενός πολέμου είμαστε.

ΜΕΣΩGoal.com.cy team
ΠΗΓΗPhilenews.com
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ