Η Λίζα Βιτότσι αναλογίζεται το συναισθηματικό της ταξίδι από τις αντιξοότητες έως την κατάκτηση του ολυμπιακού χρυσού, μιλώντας για τις δυσκολίες, την αποφασιστικότητα και τους ανθρώπους που ενέπνευσαν τη ιστορική της νίκη.
Η γραμμή του τερματισμού έχει περαστεί, όμως η ανάσα μου παραμένει κοφτή. Όχι από την κούραση των χιλιομέτρων με τα πέδιλα, αλλά από το ωστικό κύμα ενός συναισθήματος που η Λίζα Βιτότσι κυνηγούσε σε όλη της την καριέρα. Τα πήρε όλα: την κορυφή του κόσμου, το ψηλότερο σκαλί του βάθρου και την απόλυτη λύτρωση.
Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Τι ένιωσες στα τελευταία δύο χιλιάδες μέτρα, γνωρίζοντας ότι ήσουν έτοιμη να γράψεις ιστορία; «Είναι απερίγραπτο. Δεν βρίσκω τις σωστές λέξεις για να εξηγήσω τα συναισθήματα εκείνων των τελευταίων δύο χιλιομέτρων: ήταν ένα απόλυτο όνειρο. Οι αντίπαλές μου είναι απίστευτα δυνατές, το ήξερα καλά, και ειλικρινά δεν πίστευα ότι μπορούσα να κερδίσω. Έδωσα τα πάντα, κάθε σταγόνα ενέργειας. Όταν συνειδητοποίησα ότι είχε τελειώσει, έζησα υπέροχες στιγμές, αλλά έπρεπε να παλέψω με τον εαυτό μου για να μείνω συγκεντρωμένη. Άκουγα τις ιαχές, την αδρεναλίνη, αλλά συνέχιζα να λέω στον εαυτό μου: “Lisa, μην αφήσεις την ένταση να πέσει, μην παραχωρήσεις ούτε εκατοστό μέχρι να περάσεις τη γραμμή”. Ήταν συγκλονιστικό, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα εδώ, στο σπίτι μας».
Έφυγε από το τελευταίο σκοπευτήριο χωρίς λάθος. Εκείνη τη στιγμή, ήξερε ότι το χρυσό μετάλλιο ήταν δικό της; «Βγαίνοντας από τη βολή, ήδη χαμογελούσα, χαρούμενη με την απόδοσή μου στη σκοποβολή. Είχα ακούσει ότι η Kirkkeide είχε αστοχήσει σε έναν στόχο, αλλά δεν ήξερα ότι είχε αστοχήσει σε δύο. Όταν μου φώναξαν τη διαφορά που είχα απέναντί της, ήταν ακόμα καλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν! Το να ξέρω ότι είχα τέτοιο προβάδισμα λίγο πριν τον τελευταίο γύρο, μου έκοψε την ανάσα».
Το Πεκίνο 2022 μοιάζει σαν να ήταν πριν από έναν αιώνα, κι όμως έχουν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από τη σκοτεινότερη στιγμή της καριέρας της. Πώς επιστρέφεις από εκείνη την άβυσσο μέχρι το ολυμπιακό χρυσό;
«Έγραψα την ιστορία του εαυτού μου, νομίζω ότι αυτή είναι η σωστή έκφραση. Η διαδρομή ήταν απίστευτα δύσκολη και είμαι πραγματικά περήφανη για τον δρόμο που ακολούθησα. Πριν από τέσσερα χρόνια ζούσα την πιο δύσκολη περίοδο, αλλά δεν σταμάτησα ποτέ να πιστεύω στις δυνατότητές μου. Ήξερα ότι κάποια μέρα θα γίνω ολυμπιονίκης. Δεν ήξερα πότε θα συνέβαινε, αλλά το ήλπιζα με όλη μου την καρδιά να γίνει σε αυτούς τους Αγώνες, γιατί στους επόμενους μπορεί να είμαι πολύ μεγάλη! Η περσινή χρονιά ήταν δύσκολη, ειδικά λόγω του τραυματισμού στην πλάτη, αλλά έβγαλα όλο το πείσμα που είχα για να είμαι εδώ και να ονειρευτώ μεγάλα πράγματα. Κάθε δύσκολη στιγμή, κάθε δάκρυ, σήμερα όλα βγάζουν νόημα. Άξιζε τον κόπο».
Μίλησε για συγκέντρωση. Όμως στα τελευταία μέτρα, οι σκέψεις της πήγαν σε κάποιον ξεχωριστό… «Ναι, σκέφτηκα τον παππού μου. Του αφιέρωσα αυτή τη νίκη, τον κουβαλούσα μαζί μου σε κάθε ώθηση των μπατόν στον τελευταίο γύρο. Προσπάθησα να πιέσω όσο μπορούσα, τουλάχιστον μέχρι την τελευταία ανηφόρα. Εκεί, τα συναισθήματα σου παίζουν παιχνίδια, η καρδιά χτυπάει δυνατά όχι μόνο από την προσπάθεια. Στην ανηφόρα, όταν συνειδητοποίησα επιτέλους ότι ήμουν ολυμπιονίκης, αποφάσισα να σταματήσω τον χρόνο. Απόλαυσα κάθε δευτερόλεπτο, κάθε ιαχή του κόσμου».
Μιλώντας για τον κόσμο, το Antholz έμοιαζε σαν ένα κομμάτι της Sappada μεταφερμένο στο Νότιο Τιρόλο.
«Ήταν απίστευτο. Το να κερδίζεις μπροστά σε αυτό το κοινό είναι ένα συναίσθημα μοναδικό. Η μαμά μου ήταν εκεί, ο σύντροφός μου, τόσοι φίλοι ήρθαν να με στηρίξουν. Το να νιώθεις τη ζεστασιά των δικών σου ανθρώπων την ώρα που αγωνίζεσαι είναι τεράστιο πλεονέκτημα, αλλά και απίστευτη πίεση. Είμαι περήφανη για το πώς διαχειρίστηκα το άγχος. Ήμουν παράξενα ήρεμη, συγκεντρωμένη μόνο στον εαυτό μου. Είναι μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Παγκόσμιο Κύπελλο, παγκόσμιο πρωτάθλημα, τώρα ολυμπιακό χρυσό: τι ακολουθεί για τη Lisa Vittozzi; «Ειλικρινά, δεν ξέρω. Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα και αυτή τη στιγμή δεν θέλω. Απολαμβάνω το παρόν, απολαμβάνω αυτό το χρυσό που έχει τόσο βάρος και λάμπει τόσο έντονα. Θα δούμε τι θα φέρει το αύριο· προς το παρόν, θέλω απλώς να το γιορτάσω με την οικογένειά μου και την ομάδα μου».