Η Εθνική Κύπρου τερμάτισε δεύτερη στον όμιλο του Nations League και θα διεκδικήσει την άνοδο μέσω των μπαράζ. Θετικό. Αλλά μέχρι εκεί. Διότι αν η δεύτερη θέση χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για να προσπεράσουμε όσα είδαμε απέναντι στο Μαυροβούνιο, τότε κινδυνεύουμε να μπερδέψουμε την πρόοδο με την ικανοποίηση για τα αυτονόητα.
Και υπάρχει ένας αριθμός που δεν επιτρέπεται να μείνει έξω από τη συζήτηση: Οκτώ βαθμοί διαφορά από την κορυφή! Το Μαυροβούνιο ολοκλήρωσε τον όμιλο με 16 βαθμούς και η Κύπρος με μόλις οκτώ. Δηλαδή, οι πρωτοπόροι συγκέντρωσαν διπλάσιους βαθμούς! Και μιλάμε για μία Εθνική που μπήκε στη διοργάνωση με τη φιλοδοξία να διεκδικήσει την πρώτη θέση. Επομένως, άλλο οι αρχικές προσδοκίες και άλλο ο τελικός απολογισμός. Όταν θέτεις ως στόχο την κορυφή και τερματίζεις οκτώ βαθμούς πίσω, δεν μπορείς να επικαλείσαι μόνο τη δεύτερη θέση ως απόδειξη επιτυχίας. Πρέπει να μπουν όλα στη ζυγαριά.
Τέσσερα γκολ στην έδρα μας. Τρία μέσα σε 25 λεπτά μετά την ισοφάριση. Και μία αμυντική λειτουργία που παρουσίασε σοβαρά προβλήματα απέναντι στην ποιότητα των Μαυροβούνιων.
Ο Κρίστοβιτς έκανε ό,τι ήθελε. Δύο γκολ, δύο ασίστ, συμμετοχή και στα τέσσερα τέρματα. Δεν μιλάμε για μεμονωμένη αδράνεια. Μιλάμε για επαναλαμβανόμενη αδυναμία περιορισμού του αντιπάλου. Και όταν τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται ξανά και ξανά μέσα σε ένα 90λεπτο, δεν μπορούμε να τα βαφτίζουμε όλα «λεπτομέρειες».
Διαβάστε επίσης: Εθνική: Το Μαυροβούνιο φανέρωσε αδυναμίες, ο κόσμος έδειξε τον δρόμο…
Ο Άκης Μάντζιος υποστήριξε πως «δεν ήταν για 4-1», υπερασπίστηκε την πρόοδο της ομάδας και πρόσθεσε ότι όποιος δεν την αναγνωρίζει «είναι εμπαθής». Από πότε, όμως, η τεκμηριωμένη κριτική αποτελεί εμπάθεια; Και με ποιο κριτήριο αποτιμάται η πρόοδος; Αποκλειστικά από τη βαθμολογική θέση ή και από την εικόνα απέναντι στους ισχυρότερους αντιπάλους;
Ας μην ξεχνάμε ότι από την Εθνική Κύπρου πέρασαν ποδοσφαιριστές όπως ο Μιχαλάκης, ο Οκκάς και ο Αλωνεύτης. Υπήρξαν περίοδοι με σημαντικές ατομικές μονάδες, ανταγωνιστικές εμφανίσεις και υψηλότερες προσδοκίες. Το παρελθόν δεν αποδεικνύει ότι η σημερινή ομάδα δεν βελτιώθηκε. Υπενθυμίζει, όμως, πως η αξιολόγηση δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει με μία δεύτερη θέση στη Γ΄ Κατηγορία.
Κανείς δεν αμφισβητεί τα βήματα που έγιναν. Ούτε παραγνωρίζει την προσπάθεια ανανέωσης, τη συμμετοχή νεότερων ποδοσφαιριστών και την ευκαιρία διεκδίκησης της ανόδου. Αυτά πιστώνονται. Αλλά η αναγνώριση της προσπάθειας δεν συνεπάγεται απαλλαγή από την κριτική.
Στο «Αλφαμέγα», η Κύπρος είχε 61% κατοχή, 13 τελικές έναντι 12 του Μαυροβουνίου και έξι κόρνερ έναντι τριών. Οι αριθμοί δείχνουν ότι δεν περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο. Ωστόσο, μόλις τέσσερις προσπάθειες βρήκαν στόχο, έναντι έξι των φιλοξενούμενων. Και το μοναδικό μας γκολ προήλθε από πέναλτι.
Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η αντίδραση μετά το 1-1. Εκεί που περιμέναμε μία ομάδα ικανή να διαχειριστεί την ισοφάριση, δεχθήκαμε δεύτερο γκολ σε έξι λεπτά. Και στη συνέχεια άλλα δύο. Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας του αντιπάλου. Είναι και θέμα αμυντικής συμπεριφοράς, συγκέντρωσης, καλύψεων και διαχείρισης των δύσκολων στιγμών. Ζητήματα στα οποία η τεχνική ηγεσία έχει ευθύνη να δώσει λύσεις. Άλλωστε, και απέναντι στην Αρμενία, στην προηγούμενη αναμέτρηση, η Εθνική δεν κατάφερε να μετατρέψει την προσπάθεια και τις ευκαιρίες της σε νίκη. Υπάρχουν, επομένως, περισσότερα προς αξιολόγηση από το τελευταίο αποτέλεσμα.
Ο Μάντζιος έχει δίκιο σε κάτι: η Εθνική δεν έγινε ξαφνικά τέλεια ομάδα. Ούτε θα μπορούσε. Όμως, ακριβώς επειδή υπάρχουν αδυναμίες, η κριτική είναι αναγκαία. Όχι εμπάθεια.
Η δεύτερη θέση, μάς δίνει δικαίωμα να ελπίζουμε. Δεν αποδεικνύει ότι είμαστε έτοιμοι για τη Β΄ Κατηγορία.
Και κάτι τελευταίο: Η πρόοδος δεν αμφισβητείται επειδή ασκείται κριτική. Αντιθέτως, αποκτά αξία όταν αντέχει στην κριτική. Η Εθνική χρειάζεται απαιτήσεις, όχι χαμηλότερο πήχη. Διότι ο πραγματικός στόχος δεν είναι να πανηγυρίζουμε τη δεύτερη θέση στη Γ΄ Κατηγορία. Είναι να δημιουργήσουμε μία ομάδα που θα μπορεί να σταθεί με αξιώσεις και ψηλότερα.