ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΤΣΙΗ
Η Μαρίνα Χατζηκώστα έγραψε άλλη μια χρυσή σελίδα στη αθλητική της διαδρομή κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στη Δισκοβολία στους 4ους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων «Ντακάρ 2026».
Ήταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Κύπρου στη διοργάνωση κι έγινε πραγματικότητα με τη χρυσή βολή της Μαρίνας Χατζηκώστα στα 53.20 μέτρα. Η κορυφαία νεαρή πρωταθλήτριά μας, φιλοξενήθηκε στη χθεσινή έκδοση του «Down Town», με μια συνέντευξη στον Ανδρέα Κατσιή και μαζί με τον προπονητή της, Κωνσταντίνο Σταύρου, μίλησαν για όλα:
Στα 17 της είναι Νο1 στον κόσμο στην ηλικιακή της κατηγορία στη δισκοβολία και έχει ήδη στραμμένο το βλέμμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028. Η διαδρομή της Μαρίνας Χατζηκώστα μέχρι εδώ, όμως, μόνο εύκολη δεν ήταν. Μαζί με τον προπονητή της, Κωνσταντίνο Σταύρου, μιλούν στο «Down Town» για την αμφισβήτηση, τις δύσκολες αποφάσεις και τις στερήσεις του πρωταθλητισμού, αλλά και για τη σχέση τους που ξεκίνησε ως ρίσκο και έμελλε να αλλάξει την πορεία και των δύο.
Τη Μαρίνα τη γνώρισα για πρώτη φορά εκεί όπου, μάλλον, αισθάνεται περισσότερο ο εαυτός της, μέσα στο γήπεδο. Ήταν στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Αγώνων Νέων στη Λεμεσό και παρότι η συνάντησή μας κράτησε λίγα μόλις λεπτά, ήταν αρκετά για να μου μείνει η αίσθηση ενός κοριτσιού που έκρυβε μέσα του μια φωτιά και μια ανυπόμονη ανάγκη να φτάσει ψηλά. Λίγους μήνες αργότερα, η Μαρίνα είχε ήδη φτάσει στην κορυφή. Μόνο που μαζί με την είδηση της πρωτιάς της, ήρθαν και τα σχόλια για την καταγωγή της και για το κατά πόσο είναι αρκετά Κύπρια για να εκπροσωπεί αυτόν τον τόπο. Αυτή τη φορά, όμως, η Μαρίνα επέλεξε να απαντήσει δημόσια, θέλοντας να πει τη δική της ιστορία. Κι όταν οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ξανά, για τη συνέντευξη που ακολουθεί, ήταν σχεδόν αυτονόητο από πού θα ξεκινούσε η κουβέντα μας.
Πώς είναι να φτάνεις στην κορυφή εκπροσωπώντας την Κύπρο και, την ίδια στιγμή, να αισθάνεσαι ότι πρέπει ακόμη να αποδείξεις πως ανήκεις σε αυτήν;
Αυτή η ανάγκη να εξηγώ από πού είμαι και πού ανήκω, υπήρχε από πολύ μικρή ηλικία. Στο Γυμνάσιο, ειδικά στην αρχή κάθε χρονιάς, σχεδόν πάντα κάποιος θα με ρωτούσε: «Εσύ, από πού είσαι;». Έλεγα «από την Κύπρο» και ακολουθούσε το «Όχι, από πού είσαι στ’ αλήθεια;». Μετά έρχονταν οι ερωτήσεις για τους γονείς μου και το πώς βρέθηκα εδώ. Τότε με επηρέαζε πάρα πολύ. Υπήρχαν φορές που επέστρεφα σπίτι με κλάματα. Ήμουν μικρή και ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ. Μπορεί να μην δέχτηκα τα πιο ακραία ρατσιστικά σχόλια, αλλά μου δημιουργούσαν συνεχώς την αίσθηση ότι ήμουν διαφορετική.
Μεγαλώνοντας, πίστεψες ότι είχες αφήσει πίσω σου αυτή την ανάγκη να εξηγείς ποια είσαι; Τι συνέβη όταν η ίδια αμφισβήτηση επέστρεψε δημόσια, μέσα από τα social media;
Όσο ο κόσμος άρχισε να με γνωρίζει μέσα από τον αθλητισμό και τις επιτυχίες μου, αυτές οι ερωτήσεις στον άμεσο κύκλο μου μειώθηκαν. Έξω από αυτόν, όμως, τα σχόλια δεν εξαφανίστηκαν. Όταν, λοιπόν, τα είδα να επιστρέφουν στα social media, δεν ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Η διαφορά είναι ότι σήμερα είμαι πολύ πιο δυνατή απέναντί τους. Έχω δίπλα μου τον προπονητή μου, τους γονείς και τους φίλους μου και δεν μπορούν να με αγγίξουν όπως παλιότερα. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει, χωρίς να γνωρίζει εσένα ή την ιστορία σου, οπότε παύεις να ασχολείσαι.
Κι όμως, αυτή τη φορά επέλεξες να απαντήσεις δημόσια, μέσα από μια πολύ προσωπική ανάρτηση για την υιοθεσία, την καταγωγή και τη σχέση σου με την Κύπρο. Τι σε έκανε να μοιραστείς την ιστορία σου;
Νομίζω ότι πλέον ένιωθα έτοιμη. Για πολλά χρόνια ήμουν πολύ ανασφαλής γύρω από αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Ήξερα κάποια πράγματα, είχα δει φωτογραφίες, αλλά δεν είχα όλες τις πληροφορίες. Πέρσι έκανα και DNA test, γιατί ήθελα να μάθω περισσότερα για τη βιολογική μου καταγωγή. Αν με ρωτούσες πριν από δύο χρόνια, θα σου έλεγα απλώς «Είμαι από την Κύπρο» και δεν θα ήθελα να συνεχίσω τη συζήτηση. Σήμερα, όμως, νιώθω πολύ πιο εντάξει με τον εαυτό μου και την ιστορία μου και μπορώ πια να μιλήσω ανοιχτά γι’ αυτήν.
Θα ήθελες κάποια στιγμή η δική σου ιστορία να γίνει στήριγμα για ένα παιδί που αισθάνεται σήμερα όπως αισθανόσουν εσύ;
Αν κάποτε καταφέρω να φτάσω ψηλά και να αποκτήσω μεγαλύτερη φωνή, θα ήθελα πολύ να προσπαθήσω να λειτουργώ σαν πρέσβειρα για ανθρώπους που περνούν παρόμοια πράγματα με τα δικά μου. Κυρίως για παιδιά που είναι υιοθετημένα και μπορεί να νιώθουν όπως ένιωθα κι εγώ.
Από όλα όσα γράφτηκαν κατά καιρούς, υπήρξε και κάποιο σχόλιο που αντί να σε θυμώσει, σε έκανε να γελάσεις;
Κάποιος έγραψε ότι, αν δεν μπορώ να μεταφράσω στα αγγλικά τραγούδια Κύπριου τραγουδιστή χωρίς βοήθεια και αν δεν μπορώ να μαγειρέψω κυπριακά φαγητά χωρίς βοήθεια, τότε δεν είμαι Κυπραία. Όταν το διάβασα, γέλασα πάρα πολύ, γι’ αυτό το έχω κρατήσει και στο κινητό μου για ενθύμιο!
Κωνσταντίνε, εσύ έχεις ζήσει όλο αυτό από πολύ κοντά. Πώς νιώθεις βλέποντας τη Μαρίνα να δέχεται τέτοια σχόλια;
«Με ενοχλεί, γιατί γνωρίζω τη Μαρίνα και την οικογένειά της και ξέρω πόσο απέχει όλο αυτό από την πραγματικότητα. Η Μαρίνα μεγάλωσε στην Κύπρο με τους γονείς της, με κυπριακές παραδόσεις και αρχές. Θυμάμαι μια μεγάλη διοργάνωση στο εξωτερικό, όταν κέρδισε το χρυσό και ανέβηκε στο βάθρο. Μόλις ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος, έβαλε το χέρι στην καρδιά, κοίταζε τη σημαία με περηφάνια και, με δάκρυα στα μάτια, σιγοτραγουδούσε. Αυτή η εικόνα, για μένα, λέει πολύ περισσότερα για τη σχέση της με την Κύπρο από οποιοδήποτε σχόλιο στο διαδίκτυο».
Ακούγοντάς σας, δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι δουλεύετε μαζί μόλις τον τελευταίο χρόνο. Πώς βρεθήκατε ο ένας στον δρόμο του άλλου;
« Τη Μαρίνα τη γνώριζα χρόνια, γιατί προπονούμασταν στον ίδιο χώρο, αλλά οι σχέσεις μας ήταν περισσότερο τυπικές. Η πρώτη ουσιαστική επαφή έγινε στα Σκόπια, στο Ευρωπαϊκό Ολυμπιακό Φεστιβάλ, όπου ήμουν υπεύθυνος ρίψεων της αποστολής. Επειδή η τότε προπονήτριά της δεν μπορούσε να ταξιδέψει, μου ανατέθηκε το coaching της. Εκεί κάναμε τις πρώτες μας συζητήσεις και νομίζω ότι αναπτερώθηκε λίγο και το ηθικό της, καθώς βρισκόταν σε μια δύσκολη αγωνιστική περίοδο. Επιστρέφοντας, ο καθένας συνέχισε την πορεία του, μέχρι που οι συνθήκες μάς έφεραν στον ίδιο δρόμο».
Μαρίνα, όταν οι δρόμοι σας συναντήθηκαν, σε τι φάση βρισκόσουν;
Μαρίνα: «Ήμουν σε πολύ δύσκολη φάση. Δούλευα πάρα πολύ, είχα θυσιάσει πολλά για τον αθλητισμό, αλλά δεν έβλεπα τα αποτελέσματα που ήθελα και αυτό με είχε ρίξει πολύ ψυχολογικά. Το καλοκαίρι του 2025 έφτασα στο πιο χαμηλό μου σημείο. Δεν κοιμόμουν καλά, δεν έτρωγα κανονικά και κατάλαβα ότι όλο αυτό είχε να κάνει με την προπόνηση. Ήμουν οκτώ χρόνια με την ίδια προπονήτρια και δεν ήταν εύκολο να φύγω, αλλά ένιωθα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι. Είπα ξεκάθαρα στους γονείς μου πως, αν δεν αλλάξω προπονητή, θα σταματήσω τον στίβο».
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να σκεφτείς τον Κωνσταντίνο ως τον άνθρωπο με τον οποίο ήθελες να κάνεις αυτή την αλλαγή;
«Στα Σκόπια είχα δει κάτι, που δεν είχα ζήσει εγώ μέχρι τότε. Είδα τη σχέση που είχε ο Κωνσταντίνος με τους αθλητές του και ένιωσα ότι ήταν ένας προπονητής με τον οποίο μπορούσες πραγματικά να μιλήσεις. Το είδα και μέσα στον αγώνα. Είχα πολύ άγχος και, μετά την πρώτη μου βολή, μου είπε συγκεκριμένα τι να αλλάξω. Στην αμέσως επόμενη βολή πήγα καλύτερα. Όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο, το σκεφτόμουν πάρα πολύ».
Οι γονείς σου πώς αντιμετώπισαν την απόφασή σου να αλλάξεις προπονητή, έπειτα από οκτώ χρόνια;
«Στην αρχή ήταν δύσκολο να το δεχτούν, γιατί υπήρχε μια σχέση τόσων χρόνων. Όταν, όμως, ξεκίνησα με τον coach, η διαφορά φάνηκε πολύ γρήγορα, κυρίως στην ψυχολογία μου. Πριν από λίγο καιρό, καθίσαμε ένα βράδυ να φάμε και η μαμά μου μού είπε: «Συγγνώμη που αντιδράσαμε». Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα».
Η Μαρίνα φαίνεται πως είχε αποφασίσει από την αρχή ότι ήθελε να δουλέψει μαζί σου. Εσύ ένιωσες το ίδιο;
Κωνσταντίνος: «Όχι ακριβώς. Η Μαρίνα θεωρούνταν από την Ομοσπονδία και τον Σύλλογο ένα από τα μεγαλύτερα ανερχόμενα ταλέντα, όμως για περίπου δυόμισι χρόνια βρισκόταν σε στασιμότητα, χωρίς σταθερότητα στις επιδόσεις της. Κακά τα ψέματα -και θέλω να το πω αυτό- πολλοί έλεγαν ότι ήταν «καμένο χαρτί» και πως ό,τι ήταν να κάνει, το είχε ήδη κάνει. Οπότε, ναι, ήταν ρίσκο για μένα να την αναλάβω».
Πόσο σημαντικό είναι για έναν προπονητή να γνωρίζει όχι μόνο τις δυνατότητες του αθλητή του, αλλά και τι συμβαίνει στο μυαλό του;
Κωνσταντίνος: «Είναι πάρα πολύ σημαντικό, ειδικά σε αυτό το επίπεδο. Πρέπει να γνωρίζεις τον αθλητή σου τόσο καλά, ώστε να αντιλαμβάνεσαι μια δύσκολη στιγμή και να ξέρεις πώς να τη διαχειριστείς. Με τη Μαρίνα, η δυσκολότερη ήρθε μόλις πέντε μέρες πριν από το Παγκόσμιο στην Αμερική, όταν μου είπε ότι ήθελε να σταματήσει. Εκεί πρέπει να ξέρεις πότε θα σταθείς δίπλα στον αθλητή σου και πότε θα κάνεις ένα βήμα πίσω, δίνοντάς του χώρο να επεξεργαστεί όσα νιώθει. Και, όταν έρθει η στιγμή, να βρεις τις σωστές κουβέντες για να τον ξαναφέρεις στο γήπεδο».
Μαρίνα, αυτές οι δύσκολες στιγμές έχουν να κάνουν και με όσα αναγκάζεσαι να στερηθείς στα 17 σου; Με το ότι οι φίλοι σου βγαίνουν και διασκεδάζουν, ενώ εσύ πρέπει να είσαι στην προπόνηση;
Μαρίνα: «Πολύ. Στα 17 έχω κι εγώ ανάγκη να βγω έξω, να ξεκουραστώ και να κάνω πράγματα με τους φίλους μου. Ειδικά αυτή τη σεζόν υπήρχε πολλή κούραση και ουσιαστικά δεν σταματήσαμε. Αλλά οι θυσίες πρέπει να γίνονται, όταν κάνεις πρωταθλητισμό».
Κωνσταντίνε, εκεί δοκιμάζεται περισσότερο και η σχέση σας;
Κωνσταντίνος: Ναι, εκεί έχουμε τις περισσότερες διαφωνίες. Στις στιγμές που νιώθει ότι δεν έχει χρόνο να είναι απλώς ένα παιδί 17 χρονών. Το καταλαβαίνω, γιατί δεν είμαι τόσο μακριά από τη δική μου περίοδο ως αθλητή, αλλά ως προπονητής πρέπει να είμαι και συμβουλευτικός και αυστηρός.
Κάπου εκεί, Μαρίνα, έρχεται και η δικαίωση για όλα όσα στερήθηκες. Από τη στασιμότητα βρέθηκες μέσα σε έναν χρόνο στο Νο1 του κόσμου. Τι άλλαξε;
Μαρίνα: Δουλέψαμε πάρα πολύ σκληρά. Πέρσι ήμουν περίπου όγδοη ή δέκατη στον κόσμο, με επιδόσεις γύρω στα 50 μέτρα, ενώ η πρώτη αθλήτρια είχε 53,82. Δύο μέρες πριν από έναν αγώνα έφτιαξα ένα wallpaper με το «53,82», για να το βλέπω κάθε φορά που άνοιγα το κινητό μου. Πριν μπω στο γήπεδο το κοίταξα και είπα: «Θα ρίξω πάνω από 53,82». Στην πρώτη βολή έριξα περίπου 52. Στη δεύτερη άφησα τον δίσκο, τον έβλεπα να πέφτει πάνω από τα 54 μέτρα και δεν το πίστευα. Γύρισα στον coach και όρμηξα πάνω του από τη χαρά μου. Ήταν 54,82. Στον επόμενο αγώνα ήρθε το 55,02 και στον μεθεπόμενο, το 56,54. Από εκεί και πέρα, έμεινα σταθερή όλη τη σεζόν. Ήταν σημαντικό, γιατί απέδειξα πράγματα πρώτα στον εαυτό μου, αλλά και στον coach.
Και τώρα τι ακολουθεί; Σπουδές ή όλα μπαίνουν για λίγο στην άκρη για τον μεγάλο στόχο του 2028;
Μαρίνα: Η Αμερική είναι εδώ και χρόνια στα πλάνα μου για σπουδές, αλλά αυτή τη στιγμή προέχει ο αθλητισμός. Αποφασίσαμε με τον coach να αφιερώσουμε το 2027-28 αποκλειστικά στην προπόνηση, με μεγάλο στόχο την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά θα δούμε το επόμενο βήμα. Ήδη υπάρχουν επιλογές για πανεπιστήμια στην Κύπρο, την Αμερική και αλλού, με υποτροφίες.
Πριν από το 2028, όμως, υπάρχουν κι άλλοι σημαντικοί σταθμοί…
Κωνσταντίνος: Βρισκόμαστε ήδη σε αγωνιστική περίοδο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε είμαστε στο Dakar της Σενεγάλης, για τη μεγαλύτερη διοργάνωση της ηλικίας της, ουσιαστικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων, και έναν μήνα αργότερα ακολουθούν οι Παγκόσμιοι Σχολικοί Αγώνες στο Ρίο. Είναι δύο πολύ μεγάλες διοργανώσεις, στις οποίες η Μαρίνα καλείται πλέον να επιβεβαιώσει τη θέση της ως Νο1 στον κόσμο.
Η οικονομική στήριξη που χρειάζεται μια 17χρονη αθλήτρια που κυνηγά την ολυμπιακή πρόκριση, υπάρχει;
Κωνσταντίνος: Υπάρχει στήριξη από την Ομοσπονδία και, μέσα από τις επιτυχίες της, η Μαρίνα έχει ανέβει στην υψηλότερη κατηγορία στήριξης του ΚΟΑ. Το μεγάλο κενό, όμως, παραμένει στους ατομικούς χορηγούς. Από την αρχή της χρονιάς έχουμε προσεγγίσει μεγάλες εταιρείες, αλλά υπάρχει ακόμη επιφυλακτικότητα, ίσως λόγω της ηλικίας της και του ότι ο δίσκος δεν είναι και τόσο εμπορικό άθλημα. Κάποιοι πιθανόν να περιμένουν το επόμενο μεγάλο βήμα, όπως μια ολυμπιακή πρόκριση.