Η Ανόρθωση είδε κατάφατσα το σκληρό πρόσωπο του ποδοσφαίρου στη Λεμεσό. Κατέθεσε όσες δυνάμεις είχε στο Στάδιο Άλφαμεγα, έφθασε μία ανάσα από το βαθμολογικό κέρδος κόντρα στον Άρη αλλά έφυγε με άδεια χέρια. Η κεφαλιά του Μάτισικ στο 90’+5 ήρθε σαν μαχαιριά, σε μια βραδιά που η υπερπροσπάθεια των κυανόλευκων άξιζε να έχει αντίκρισμα.
Η «Μεγάλη Κυρία» δεν επέλεξε τον κλεφτοπόλεμο. Απέναντι σε μια νεανική ομάδα, με ταχύτητα και μπόλικο ταλέντο, επιχείρησε να υπηρετήσει τα θέλω του Μπαράκ Ιτζχάκι. Πίεσε ψηλά, έψαξε το κάθετο παιχνίδι, προηγήθηκε και δημιούργησε προϋποθέσεις για περισσότερα. Κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, έδειξε ότι μπορούσε να διεκδικήσει αποτέλεσμα, έστω κι αν το ρίσκο άφησε χώρους που ο Άρης αξιοποίησε για να δημιουργήσει μεγάλες ευκαιρίες.
Οι αναγκαστικές αλλαγές των Φουρτάδο, Μίντεντορπ και Σεργίου δυσκόλεψαν την αποστολή. Διατάραξαν τις ισορροπίες και περιόρισαν τις επιλογές διαχείρισης, την ώρα που η πίεση των γηπεδούχων μεγάλωνε. Ακόμη κι έτσι, η Ανόρθωση παρέμεινε μέσα στη διεκδίκηση. Βρήκε στιγμές για δεύτερο γκολ, το πέτυχε με τον Μάριο Ηλία, αλλά ο Ντιόν ήταν εκτεθειμένος για εκατοστά.
Διαβάστε επίσης: Ιτζχάκι: «Λυπηρό να χάνεις στο τελευταίο λεπτό – Θα δούμε τις επόμενες μέρες για τους τραυματίες»
Πέντε εκτός έδρας ματς, ισάριθμες ήττες. Ο απολογισμός προβληματίζει, όμως όσοι βρέθηκαν στο Άλφαμεγα είχαν λόγο να χειροκροτήσουν. Είδαν την Ανόρθωση να παλεύει, να ξεπερνά τα προβλήματα που προέκυψαν και να διεκδικεί βαθμολογικό κέρδος μέχρι το τελευταίο λεπτό. Γι’ αυτό και η ήττα πόνεσε περισσότερο. Οι κυανόλευκοι έχουν πράγματα να κρατήσουν από τον αγώνα με τον Άρη, αλλά η επιστροφή με άδεια χέρια τούς αφήνει ξανά με την ίδια έγνοια. Οι βαθμοί λείπουν και η ανάγκη να έρθουν εξακολουθεί να παραμένει.