Με μια βαθιά συγκινητική ανακοίνωση, γεμάτη προσωπικές αναμνήσεις και λόγια καρδιάς, η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης αποχαιρετά τον Γεώργιο Δωρίτη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή έπειτα από τετράμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Μέσα από την ανάρτηση του Γιώργου Στεφανίδη της ΚΟΠΕ, ξετυλίγεται η πορεία ενός ανθρώπου που αφιέρωσε 17 χρόνια στο κυπριακό βόλεϊ, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του με την προσφορά, το ήθος και τον χαρακτήρα του.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί σήμερα (30/10), στις 10:00, στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα, στη Χαράκη Λεμεσού.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Γιώργου Στεφανίδη, την οποία αναδημοσιεύει το Γραφείου Τύπου της ΚΟΠΕ:
«Αποχαιρετάμε σήμερα, έναν υπέροχο άνθρωπο, ο οποίος από την πρώτη μέρα του Φεβρουαρίου του 2009, που μπήκε για πρώτη φορά στα γραφεία μας είχε μια τεράστια και ανεπανάληπτη προσφορά.
Το γραφικό παρουσιαστικό του, το χαμόγελό του, οι ατελείωτες και μοναδικές του ατάκες του, έκαναν το κλίμα στην καθημερινή μας εργασία, μοναδικό και ανεπανάληπτο. Με το καλημέρα, εκείνο το νιαουρίστικο παρατεταμένο «helloooo» που συνήθιζε να λέει, όταν σήκωνε για να μιλήσει στο τηλέφωνο ή συναντούσε κάποιον, είτε ένα παράγοντα, ένα διαιτητή, ένα προπονητή, ένα πετοσφαιριστή ή πετοσφαιρίστρια, ξεκίνησε η μεγάλη του καριέρα ως υπεύθυνος διαιτησίας και εθνικών ομάδων πετοσφαίρισης στην Ομοσπονδία.
Σε εμάς ήτανε γνωστός (διετέλεσε διαιτητής αγώνων – ήτανε διεθνής αλλά και πολύ αγαπητός σε όλους), πολύ γρήγορα όμως φρόντισε να γίνει γνώριμος με όλους τους ανθρώπους του αγαπημένου μας αθλήματος, τόσο εντός όσο και εκτός εργασίας αλλά και των γηπέδων. Έτσι προστέθηκε, άλλος ένας δυνατός πυλώνας στο οικοδόμημα του βόλλεϋ και το προσωπικό του γραφείου έγινε πανίσχυρο.
Ο Γεώργιος Δωρίτης, μια εμβληματική μορφή του κυπριακού βόλλεϋ, και που υπηρετούσε νυχθημερόν την Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης, δεν είναι πια μαζί μας.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να εκφράσεις με λόγια , να τον περιγράψεις και να τον παρουσιάσεις . Πρέπει να τον γνωρίσετε, να μιλήσετε μαζί του και από την πρώτη στιγμή θα συνειδητοποιούσατε το πόσο υπέροχος και καλόκαρδος άνθρωπος ήταν. Για εμάς, αλλά και για όλους εσάς, ήταν Μοναδικός, ήτανε Κύριος αλλά πάνω από όλα ήτανε Δίκαιος!!!
Πολλές οι συναντήσεις που γίνονταν στο γραφείο για διάφορα θέματα που απασχολούσαν το αγαπημένο μας άθλημα της πετοσφαίρισης, πολλές φορές υπήρχαν διαφωνίες και συνήθιζε απλά να λέει άμα ήθελε και έπρεπε να κάνει παρέμβαση: «Δώστε βάση στην πενιά μου …» έλεγε την άποψή του – πολλές φορές ήτανε σοφή διότι ήτανε γνώστης όλων των κανονισμών (ως διεθνής διαιτητής που είχε διετελέσει) και εφαρμόζοντάς τους δεν υπήρχε ποτέ κανένα πρόβλημα.
Η Ομοσπονδία είχε και μια πολύ δύσκολη περίοδο στην πορεία της, βούλιαζε κυριολεκτικά , οικονομικά, και να θυμάμαι καλά από το 2012 και μετά πήρε μια μεγάλη πρωτοβουλία να ασχοληθεί και με αυτόν τον τομέα ώστε να την βγάλει από το αδιέξοδο. Και είναι εδώ που αφιέρωνε πολλές ώρες νυχθημερόν, η δουλειά δεν τελείωνε στο γραφείο συνεχιζόταν μέσα στο αυτοκίνητο είτε όταν πηγαίναμε από την Λεμεσό στη Λευκωσία είτε όταν επιστρέφαμε αλλά και στο σπίτι. Ήτανε τελειομανής.
Δούλεψε σκληρά στον τομέα διαιτησία, ώστε να βελτιωθεί όσο καλύτερα γινόταν, μπορούσε να διακρίνει εύκολα ένα διαιτητή ο οποίος διακρινόταν και πάντα πετύχαινε στις επιλογές του στο θέμα διεθνής διαιτητής και η Κύπρος είχε πάντα θετικά σχόλια για όλους τους διεθνείς μας διαιτητές.
Ομοίως δούλεψε σκληρά στον τομέα Εθνικές ομάδες να προετοιμάζονται σωστά, να έχουν όλα τα απαραίτητα εφόδια σύμφωνα πάντα με τις οικονομικές δυνατότητες που υπήρχαν και στις όποιες αποστολές είχε στο εξωτερικό η εκάστοτε Εθνική μας ομάδα δεν τις έλειπε τίποτε.
Η παρουσία του ως μάνατζερ των Εθνικών μας ομάδων έφερε και την καθιέρωση της καθημερινής στολής του τριμελούς προσωπικού στο γραφείο, δηλαδή την ομοιόχρωμη φανέλα με το έμβλημα της Ομοσπονδίας και είμασταν έτσι μοναδικοί στην δουλειά μας και ξεχωρίζαμε. Αργότερα μας μιμήθηκαν και άλλοι.
Οι ατάκες του ήτανε πολλές, θα χρειαστούμε πολλές ώρες να τις θυμηθούμε αλλά πολλές από αυτές ακόμα τις λέμε και μεταξύ μας και το κλίμα να γίνεται ακόμα πιο ιδανικό και να έχεις περισσότερη όρεξη στη δουλειά.
Αγαπούσε πάρα πολύ τα παιδιά. Και φυσικά τα δύο παιδιά του. Αλλά και τα δικά μας παιδιά. Γινότανε άλλος άνθρωπος. Κι όταν απέκτησε εγγονάκια… ο Γεώργιος Δωρίτης ήτανε χάρμα ιδέσθαι. Τα τελευταία χρόνια είχε παρουσιάσει πρόβλημα υγείας αλλά απέφευγε να μας μιλήσει γι αυτό και απλά μας έλεγε «ότι θέλει ο Πλάστης μου ο Θεός». Κι όμως καταφέραμε να τον πείσουμε. Έκανε επέμβαση , ένιωσε πολύ καλύτερα και ξεπέρασε το πρόβλημα που τότε δημιουργήθηκε.
Συντοξιοδοτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2025, μας το έλεγε συνέχεια , περίμενε πως και πως εκείνη την ημέρα για να έχει πολύ περισσότερο χρόνο με όλη του την οικογένεια. Έτσι αποχώρησε από το γραφείο αλλά ήτανε πάντα κοντά μας , Η διοίκηση τον ήθελε και έτσι συνέχισε αλλά δεν τον είχαμε συχνά στο γραφείο μας. Η τελευταία φορά που έβαλε την υπογραφή στο σημειωματάριο μας ήτανε στις 30 Ιουλίου 2026. Μας παραξένεψε πολύ το παρουσιαστικό του, δεν ήτανε αυτός που ξέραμε…
Η είδηση ότι είχε διαγνωστεί με την επάρατη νόσο πριν από 4 μήνες μας είχε καθηλώσει. Δεν το πιστεύαμε, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Ο ίδιος όμως φρόντισε να δουλεύει και είχε ολοκληρώσει μια μεγάλη δουλειά που απλοποίησε ακόμα περισσότερο σημαντικά καθήκοντα οικονομικών και διαιτησίας που θα βελτίωναν ακόμα περισσότερο την δουλειά του γραφείου.
Την περασμένη Τρίτη όμως το πρωί κοντά στις 9 λίγο πριν μια σημαντική συνάντηση που θα είχαμε στον ΚΟΑ, είχα δει το πρώτο σημάδι στο γραφείο. Στην συνάντηση ανέφερα και το όνομά του και τις δύσκολες στιγμές που περνούσε . Στα πρόσωπα όλων διέκρινες την αμηχανία έκφρασης…
Είχα επισκεφθεί τον Γιώργο στο σπίτι του το Σάββατο το πρωί. Τρία λεπτά τον έβλεπα, άνοιξε τα μάτια του με είδε, Ήξερα επίσης ότι εκείνη την ημέρα θα ερχόταν ιερέας να τον εξομολογήσει και να τον κοινωνήσει. Στην παρουσία των δικών του ανθρώπων μιλήσαμε για πολύ λίγο , του είπα να μιλήσει με την Αγία Μαρίνα που τόσο πολύ αγαπούσε (είχε έρθει μια εβδομάδα πριν η μοναχή με το λείψανό της Αγίας και τον ευλόγησε) και η κίνηση του κεφαλιού του (δεν μπορούσε να μιλήσει όπως θα ήθελε) ότι θα το κάνει, με χαροποίησε. Θα ερχόταν και ο ηγούμενος του Αγίου Γεωργίου του Σύμβουλα να τον δει (ήτανε βλέπετε ο αγαπημένος μας πνευματικός – ο ίδιος μου είχε ζητήσει να κανονίσω να πηγαίνουμε για εξομολόγηση κοντά του) . Πριν τον αφήσω, του ζήτησα να ξανάρθω να τον ξαναδώ. Έκανε μια χαρακτηριστική κίνηση του κεφαλιού του και μου είπε με όση φωνή μπορούσε … «Έλα» …δεν πρόλαβα όμως.
Η είδηση του θανάτου του, λίγο πριν της 2 το μεσημέρι μας συγκλόνισε στο γραφείο. Με δάκρυα στα μάτια και χωρίς δύναμη κατάφερα να γράψω προσωπικά την ανακοίνωση. Πέρασε από μπροστά μου όλη η παρουσία του σαν μια κινηματογραφική ταινία. Είχε παλέψει γενναία την επάρατη νόσο τους τελευταίους τέσσερις μήνες.
Ένας υπέροχος άνθρωπος έφυγε από κοντά μας… Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Γεώργιο Δωρίτη σήμερα στις 10 το πρωϊ στο ιερό ναό Αποστόλου Ανδρέα, Χαράκη στη Λεμεσό, πολύ κοντά στο σπίτι του.
Καλό ταξίδι στο ΦΩΣ Γεώργιε».