Ο Ματέους Μουσιαλόφσκι φεύγει από την Ομόνοια με ένα τεράστιο ερωτηματικό να τον συνοδεύει. Πώς αυτό το παιδί έφθασε να παίξει στην πρώτη ομάδα της Λίβερπουλ και στην Κύπρο πέρασε και δεν ακούμπησε; Ε, δεν αγωνίστηκε χατιρικά απέναντι στη Σπάρτα Πράγας, στους «16» του Γιουρόπα Λιγκ. Κάτι είδαν πάνω του. Όπως κάτι έβλεπαν για χρόνια οι άνθρωποι των ακαδημιών της αγγλικής ομάδας. Στην Ομόνοια, πάντως, είδαμε από ελάχιστα έως τίποτα!
Όλες κι όλες 15 εμφανίσεις, οι πέντε ως βασικός, περίπου 450 λεπτά σε δύο αγωνιστικές περιόδους. Αυτό ήταν. Και το χειρότερο για τον Πολωνό είναι πως δύσκολα θα βρει κάποιος ένα παιχνίδι του για να υποστηρίξει ότι αδικήθηκε. Ότι άξιζε περισσότερο χρόνο, περισσότερες ευκαιρίες, λίγη υπομονή ακόμη. Όποτε έπαιζε, περίμενες να δεις κάτι. Μια ενέργεια, έναν λόγο για να επιμείνει ο προπονητής μαζί του. Συνήθως τελείωνε ο αγώνας και η κουβέντα επέστρεφε στη Λίβερπουλ, επειδή για όσα έκανε με τη φανέλα της Ομόνοιας δεν υπήρχαν πολλά να πεις.
Ήταν τόσο κακός ποδοσφαιριστής; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Περισσότερο έμοιαζε με παίκτη που δεν είχε καταλάβει πόσα έπρεπε να κάνει για να κερδίσει θέση στην Ομόνοια. Η ποιότητα από μόνη της δεν σου εξασφαλίζει τίποτα. Χρειάζεται να τρέξεις, να πιέσεις, να βάλεις τα πόδια στη «φωτιά». Ο Μουσιαλόφσκι δεν έβγαζε αυτή τη διάθεση στο γήπεδο. Εκεί θεωρώ πως έχασε το παιχνίδι στην Ομόνοια. Στη δουλειά και στη νοοτροπία που απαιτούνται για να αξιοποιήσεις τα προσόντα σου. Ήρθε από ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό σχολείο, όμως δεν έπεισε ότι ήταν έτοιμος για τις απαιτήσεις μιας ομάδας που θέλει να πρωταγωνιστεί στην Κύπρο.
Χρόνο για να αλλάξει την πορεία του έχει. Άλλωστε, μόλις πριν δύο εβδομάδες έκλεισε το 23ο έτος της ηλικίας του. Το θέμα είναι τι κατάλαβε ο ίδιος από την παρουσία του στην Ομόνοια. Γιατί και στην επόμενη ομάδα του θα τον συστήσουν ως τον παίκτη που πέρασε από τη Λίβερπουλ. Το θέμα είναι να αρχίσουν κάποτε να μιλούν και για όσα κάνει στο γήπεδο.