Όποιος ισχυρίζεται πως πέφτει από τα σύννεφα με την υπόθεση σκανδάλου που διερευνάται στο ελληνικό μπάσκετ, μάλλον προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του. Κι όποιος παρουσιάζει τη χειραγώγηση αγώνων ως καινούργιο φρούτο, μας δουλεύει. Λες και αν αποδειχθεί αύριο ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας στην Κύπρο ήταν στημένος, δικαιούται κανείς να παριστάνει τον ανήξερο. Τους κόκκινους φακέλους τούς μετρούσαμε επί χρόνια. Η ΟΥΕΦΑ, μέσω του συστήματος παρακολούθησης της Sportradar, μας έστελνε τη μία αναφορά μετά την άλλη για ύποπτη στοιχηματική δραστηριότητα και ισχυρές ενδείξεις πιθανής χειραγώγησης αγώνων.
Τον Μάιο του 2023, ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας παρέθετε στον «Φ» στοιχεία: 96 φάκελοι είχαν διαβιβαστεί από την ΚΟΠ στην Αστυνομία από το 2011. Το χειρότερο είναι πως φτάσαμε να ακούμε για ύποπτο παιχνίδι και να μη μας κάνει εντύπωση. «Άλλος ένας φάκελος», λέγαμε και δεν ίδρωνε το αυτί κανενός. Δηλαδή, τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να πάρουμε την υπόθεση στα σοβαρά; Να μας στείλει η ΟΥΕΦΑ τα ονόματα όσων έβαζαν τα στοιχήματα και θησαύριζαν σε βάρος του αθλήματος; Εδώ που τα λέμε, υποδείκνυε και τις ομάδες που θεωρούσε υπεύθυνες.
Σύμφωνοι, οι φάκελοι από μόνοι τους δεν αποδεικνύουν ενοχή. Ούτε, όμως, η αδυναμία να στοιχειοθετηθούν υποθέσεις μάς επιτρέπει να λέμε πως οι υποψίες ήταν αβάσιμες. Το μπαλάκι της ευθύνης έμοιαζε με παιχνίδι πινγκ πονγκ ανάμεσα σε ΚΟΠ, Αστυνομία, Επιτροπή Δεοντολογίας και Νομική Υπηρεσία. Ακόμη περιμένουμε να μάθουμε τι παρέλαβε ο καθένας, τι έκανε και πότε. Και μετά ενοχλούμαστε όταν ο φίλαθλος υποψιάζεται μέχρι και το πλάγιο άουτ!