Τέσσερις αγωνιστικές όλες κι όλες. Μικρό το δείγμα, ασφαλώς, αρκετό όμως για να πάρουμε τα πρώτα σημάδια για το πώς παράγουν επιθετικό παιχνίδι οι ομάδες μας. Όπως φανερώνουν οι αριθμοί πάντως, δεν ακολουθούν όλες τον ίδιο δρόμο προς την αντίπαλη εστία.
Να τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Η Ομόνοια απειλεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Έφτασε τις 72 τελικές, δηλαδή 18 ανά παιχνίδι, αφήνοντας λίγο πιο πίσω την Πάφος FC με 68 και μέσο όρο 17. Ακολουθούν Ολυμπιακός (50), ΑΕΚ (47) και Άρης (45).
Δεν είναι μόνο οι 72, όμως. Οι πράσινοι κατέγραψαν 393 επιθέσεις, σχεδόν 100 ανά παιχνίδι. Κοινώς, επιτίθενται πολύ και τελειώνουν συχνά τις επιθέσεις τους. Για κάθε 5,5 από αυτές προκύπτει μία προσπάθεια προς την εστία. Επομένως, η πρωτιά τους δεν «γεννήθηκε» από κάποιο ξέσπασμα ενός αγώνα. Υπάρχει διάρκεια στην παραγωγή φάσεων.
Η Πάφος, από την πλευρά της, παίρνει τη σκυτάλη στις σέντρες. Μετρά 40 επιτυχημένες, έναντι 25 του ΑΠΟΕΛ και 21 της ΑΕΚ. Προφανώς μόνο τυχαίο δεν είναι ότι στην κορυφή της ατομικής λίστας βρίσκονται δύο δικοί της: Μπρούνο Φελίπε με 10 και Κεν Σέμα με εννέα.
Δημιουργία από τους ακραίους μπακ
Έχει και συνέχεια. Στις πάσες-κλειδιά, εκεί όπου θα περίμενε κανείς κάποιο «δεκάρι» ή εξτρέμ, ξεπροβάλλουν δύο ακραίοι μπακ. Ζοάν Σάστρε (ΑΠΟΕΛ) και Κίκο (Ανόρθωση) μετρούν από 10 key passes, μπροστά από Ταμάς Κις (7), Κώστα Πηλέα και Πέπε Ροντρίγκες (6).
Τρεις αριθμοί, τρεις διαφορετικές ιστορίες δημιουργίας λοιπόν. Η Ομόνοια παράγει με όγκο, η Πάφος «φορτώνει» την περιοχή από τα άκρα και οι Σάστρε-Κίκο υπενθυμίζουν ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η δημιουργία δεν είναι αποκλειστική δουλειά των μεσοεπιθετικών.