Κάθε βαθμός μετρά. Πόσο μάλλον όταν κερδίζεται σε ντέρμπι. Δίνει βαθμολογική ανάσα, αλλά κυρίως αυτοπεποίθηση και δυναμική. Μόνο που, ας μην τρελαθούμε κιόλας από την 3η αγωνιστική. Δεν κρίνονται πρωταθλήματα, ευρωπαϊκά εισιτήρια ούτε υποβιβασμοί από ένα αποτέλεσμα του Σεπτέμβρη.
Οι ομάδες ακόμη… μοντάρονται. Άλλες ολοκλήρωσαν το ρόστερ τους μόλις πρόσφατα, άλλες ψάχνουν ακόμη την τελευταία ή τις τελευταίες προσθήκες και κάποιες καλούνται ουσιαστικά να χτίσουν από την αρχή. Υπάρχει, μάλιστα, ακόμη η δυνατότητα για προσθήκες άνεργων ποδοσφαιριστών ή δανεικών από κυπριακή ομάδα σε άλλη. Πώς, λοιπόν, απαιτούμε από ένα σύνολο να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή από τώρα;
Χρειάζεται χρόνος. Να γνωριστούν οι ποδοσφαιριστές, να αφομοιώσουν τις ιδέες του προπονητή, να αποκτήσουν αυτοματισμούς και να βρουν ρυθμό. Κι αυτό δεν γίνεται με το πάτημα ενός κουμπιού.
Ασφαλώς, οι νίκες φτιάχνουν ψυχολογία και οι ήττες δημιουργούν προβληματισμό. Είναι φυσιολογικό. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό είναι η ισοπέδωση. Μια κακή εμφάνιση δεν ακυρώνει τα πάντα και ένα μεγάλο «διπλό» δεν μετατρέπει αυτομάτως μια ομάδα σε φαβορί.
Ας περιμένουμε λίγο. Οι πρώτες πραγματικές απαντήσεις θα αρχίσουν να έρχονται μετά από έξι, επτά, άντε οκτώ αγωνιστικές. Μέχρι τότε, χρειάζεται κριτική, αλλά και πίστωση χρόνου. Γιατί το πρωτάθλημα δεν κρίνεται στην εκκίνηση. Χτίζεται στην πορεία.