Βλέποντας τις εικόνες από τη φρίκη της φύσης στο Νεπάλ, το πνεύμα… παραλύει. Λες και συμμετέχεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα. Ο ορισμός της βιβλικής καταστροφής! Ο θεός να δίνει δύναμη στους επιζώντες από τον εφιάλτη, από αυτό το τσουνάμι από τον ουρανό, να ξανασταθούν στα πόδια τους.
Σε αυτήν τη χώρα, χαμένη στα Ιμαλάια στα σύνορα με το Θιβέτ, πριν από 25 τόσα χρόνια, ένας δικός μας, έγινε «εθνικός ήρωας». Αυτά, βέβαια, τα ξεχνάμε εύκολα και συχνότερα αποθεώνουμε ατάλαντους και καιροσκόπους του αθλητισμού. Την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας είχε αναλάβει ο Στηβ Κωνσταντινίδης. Τον Αύγουστο του 1999 πήγε στο Κατμαντού κι είχε δύο μήνες στη διάθεσή του για να προετοιμάσει την εθνική ομάδα για τους Αγώνες της Νότιας Ασίας. «Ήταν το καλύτερο πράγμα που έκανα ποτέ», λέει ο Στηβ σε συνεντεύξεις του. Πολύ πιο σημαντικό, όμως, είναι τι λένε οι ίδιοι οι Νεπαλέζοι: «Ένα από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν στο ποδόσφαιρο του Νεπάλ. Ένα μικρό θαύμα!». Σαν να πάρει η Κύπρος το αργυρό μετάλλιο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Αργυρό ήταν και το μετάλλιο της εθνικής του Νεπάλ.
Τόσο μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός, που ο βασιλιάς της χώρας τίμησε τον Στίβεν Κωνσταντίν (έτσι τον ξέρουν στα ξένα…) με το κορυφαίο παράσημο του Νεπάλ, τον σημαντικότερο τίτλο τιμής. Δεν ήταν μόνο το μετάλλιο. Στον τελικό, ο Κύπριος τεχνικός μπήκε στο γήπεδο φορώντας την εθνική ενδυμασία της χώρας («daura-suruwal»). Ο γνησιότερος εκφραστής του ομαδικού πνεύματος και εθνικής αφοσίωσης στο Νεπάλ, ήταν ένας Κύπριος! Ό,τι πιο όμορφο μπορούσε να εμπνευστεί ένας νέος προπονητής στο ξεκίνημά του. Γι’ αυτό και τον αγαπούν ακόμη στο Νεπάλ…