Με μια ανάρτηση γεμάτη συμβολισμούς και αναφορές στις εργατικές της ρίζες, η Ομόνοια 29ης Μαΐου πανηγυρίζει την επιστροφή της στην Α’ Κατηγορία, στέλνοντας το μήνυμα πως «ο άλλος δρόμος είναι εφικτός». Η ομάδα χαρακτηρίζει την πορεία της ως μια πράξη πίστης, επιμονής και συλλογικής δύναμης, υπογραμμίζοντας ότι «οι λίγοι δεν είναι πια τόσο λίγοι».
Δείτε τη δημοσίευση:
«Μια χούφτα επαναστάτες, αρκετά πεισματάρηδες ώστε να συνεχίζουν να πιστεύουν σε κάτι που ο υπόλοιπος κόσμος είχε ήδη χαρακτηρίσει αδύνατο, πήραν την πιο δύσκολη και πιο περήφανη απόφαση στην ιστορία τους. Κανείς δεν περίμενε να αντέξουν, κανείς δεν περίμενε να μεγαλώσουν και σίγουρα κανείς δεν περίμενε να τα καταφέρουν. Κι όμως, τα κατάφεραν.
Με ελάχιστα μέσα, μονάχα με την πίστη τους, την επιμονή τους και τη δύναμη που έβρισκαν ο ένας στον άλλον, έχτισαν κάτι που αρνήθηκε να χαθεί. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια πράξη ανυπακοής άρχισε σιγά σιγά να γίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο, πηγή περηφάνιας για τους ανθρώπους της εργατιάς, για εκείνους που είχαν περάσει τη ζωή τους με κουρασμένα χέρια και λιγοστά μέσα, βλέποντας την ιστορία να γράφεται από μέρη όπου η ίδια η ιστορία σπάνια καταδεχόταν να κοιτάξει. Δεν είχαν ξεκινήσει ποτέ για να μπουν στα μεγάλα σαλόνια. Αυτό δεν ήταν ποτέ το όνειρό τους. Κι όμως, με σκληρή δουλειά, οι πόρτες άνοιξαν.
Τώρα στέκονται κάτω από πολυελαίους που δεν φτιάχτηκαν για να φωτίζουν ανθρώπους σαν κι αυτούς. Περπατούν πάνω σε γυαλισμένα πατώματα που είναι προορισμένα για ανθρώπους που μιλούν διαφορετικά, ντύνονται διαφορετικά, ζουν διαφορετικά, για αυτό και τους κοιτάζουν διαφορετικά. Και κάπου ανάμεσα σε εκείνους τους τοίχους, οι άνθρωποι της εργατιάς τους κοιτούν και χαμογελούν. Πανηγυρίζουν. Και κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότεροι κάνουν το βήμα μπροστά και μπαίνουν στις γραμμές τους.
Οι λίγοι δεν είναι πια τόσο λίγοι.
Γιατί όταν μπήκαν τελικά στα μεγάλα σαλόνια, δεν μπήκαν για να τα θαυμάσουν. Δεν μπήκαν για να ξεχάσουν τα βουνά, ούτε τον δρόμο που τούς είχε φέρει μέχρι εκεί. Μπήκαν για να αφήσουν μια υπενθύμιση.
Μια απλή υπενθύμιση.
Ο άλλος δρόμος είναι εφικτός.
Και στα σαλόνια τους να μπούμε με ένα ντου
Να φωνάξουμε ΟΜΟΝΟΙΑ του Λαού».