Ένα είναι το σίγουρο: οι καλοκαιρινές υποχρεώσεις στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ δεν χαρίζονται σε κανέναν. Δεν περιμένουν προπονητές, τεχνικούς διευθυντές και διοικήσεις να συμπληρώσουν το παζλ. Όταν μπαίνεις στα προκριματικά, κρίνονται όσα έκανες πριν από αυτά. Όχι όσα υπόσχεσαι ότι θα κάνεις μετά.
Η ΑΕΚ έφυγε από την Ευρώπη στον πρώτο αντίπαλο. Ο Απόλλων πέρασε το πρώτο εμπόδιο, πάλεψε στο δεύτερο, αλλά φάνηκε ότι του λείπει ακόμη κάτι για το παραπάνω. Η Ομόνοια, κυνηγώντας το Τσάμπιονς Λιγκ, όφειλε να παρουσιάσει περισσότερα και να κινηθεί μετεγγραφικά στην ώρα της. Η Πάφος FC έβγαλε καλύτερη εικόνα, αλλά ούτε οι δικές της αδυναμίες εξαφανίζονται.
Το ζουμί, όμως, είναι αλλού. «Δεν έκλεισε το ρόστερ», «κάποιοι ήρθαν χωρίς προετοιμασία», «χρειάζεται χρόνος» και πάει λέγοντας. Το γνωστό καλοκαιρινό ευαγγέλιο της αποτυχίας. Ναι, υπάρχουν δυσκολίες. Αλλά όταν αρχίζουμε να τις σερβίρουμε ως άλλοθι, κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Γιατί όταν έρχονται προκρίσεις, όλοι στήνονται στην πρώτη γραμμή για τα εύσημα. «Πέτυχε ο σχεδιασμός», «βγήκαν οι επιλογές», «η ομάδα ήταν έτοιμη». Όταν έρχεται ο αποκλεισμός, ξαφνικά εμφανίζονται ο Ιούνιος, ο Ιούλιος, η προετοιμασία, οι καθυστερημένες μετεγγραφές και το πιεσμένο πρόγραμμα. Δεν γίνεται η επιτυχία να έχει πατέρα και η αποτυχία να μένει ορφανή.
Η Ευρώπη δεν αγοράζει δικαιολογίες. Δεν συγκινείται από προθέσεις και υποσχέσεις. Βλέπει ποιος ήταν έτοιμος όταν έπρεπε και ποιος πιάστηκε αδιάβαστος. Αν έλειπε ποιότητα, βάθος ή παίκτης σε κομβική θέση, κάποιος άργησε. Κάποιος υπολόγισε λάθος. Κάποιος πήρε απόφαση και αστόχησε.
Ας τελειώνουμε λοιπόν με την ατυχία. Τα λάθη έχουν ονοματεπώνυμο. Και πρέπει κάποτε να αρχίσουμε να τα χρεώνουμε εκεί που πραγματικά ανήκουν.