Κάθε φορά που έχει τελικό η Αργεντινή, «καρφώνεται» στο μυαλό μου ένας συμπαθέστατος συνάδελφος, αθλητικός συντάκτης, τον οποίο είχαμε γνωρίσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004. Στα 74 του χρόνια, τότε… Με τα κοντά του παντελονάκια, πάντα χαμογελαστός, ευδιάθετος και ευγενέστατος. Τον «κούρδιζε» ο Πέτρος Χατζηχριστοδούλου κι άρχιζε να διηγείται απίστευτες ιστορίες, από τη ζωή του στη Λατινική Αμερική και τη δημοσιογραφική του διαδρομή του. Εκείνο το πρωινό της 28ης Αυγούστου 2004, της τελευταίας ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν αγνώριστος, καταβεβλημένος και υπερβολικά αγχωμένος: «Είναι το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου. Η Αργεντινή έχει να κερδίσει χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς από το 1952. Απόψε συμμετέχει σε δύο τελικούς. Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ. Διεξάγονται την ίδια ώρα και δεν μπορώ να αποφασίσω που θα πάω;».
Πήγε στο ποδόσφαιρο, αν θυμάμαι καλά στο Στάδιο «Καραϊσκάκης». Το βράδυ έλαμπε, ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Η Αργεντινή νίκησε και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, διώχνοντας μία «κατάρα» 52 ολόκληρων χρόνων! Εκείνη η περηφάνια ήταν αυθεντική και λυτρωτική. Εύχομαι ο συμπαθέστατος συνάδελφος να είναι στη ζωή. Όπου κι αν είναι, εύχομαι ολόψυχα, απόψε να λάμπει και πάλι από χαρά…
Φίλαθλος της Αργεντινής έγινα το 1978. Η γιαγιά ενός συμμαθητή μας στο περίφημο Κολλέγιο Αθηνών, καταγόταν από την Αργεντινή και μας έκανε δώρο ένα μικρό αναμνηστικό από το Μουντιάλ του ’78. Μου έλαχε ένα περικάρπιο για τον ιδρώτα κι από τότε αισθάνομαι την… υποχρέωση να υποστηρίζω τη χώρα. Σε όλα τα επίπεδα. Κι είναι αλήθεια ότι κάποτε παραφέρομαι. Όπως την Τετάρτη το βράδυ, όταν έβαλα τις φωνές στο γκολ της ισοφάρισης (εκείνης της απίστευτης μπαλαδόφατσας, του Έντσο Φερνάντες) και ξύπνησα τη γυναίκα μου. Όλα κι όλα, αλλά σε κάτι τέτοια, η σύζυγος συμπαραστέκεται πλήρως. Όταν τελειώσει το ματς (και ξυπνήσει…) με ρωτάει «νικήσαμε;».
Δείτε επίσης: Ισπανία-Αργεντινή: Η μάχη για την… αιωνιότητα!
Με την Αργεντινή παθιάστηκα (όπως κι οι περισσότεροι φίλοι της σε όλο τον κόσμο) λόγω Μαραντόνα. Δεν είναι ώρα να ανοίξουμε την κουβέντα για τον κορυφαίο των κορυφαίων (σε όλα αθλήματα) και την επίδρασή του σε όλο τον πλανήτη. Άλλωστε, η άποψη μου είναι εντελώς υποκειμενική και δεν πρόκειται να τα βρούμε με όποιον προτάσσει επιχειρήματα προς την αντίθεση κατεύθυνση.
Αξίζει, όμως τον κόπο να προσεγγίσουμε -έστω κι επιφανειακά- το παραμύθι των τελευταίων ημερών ότι «σπρώχνουν την Αργεντινή»! Για να ‘χουμε καλό ρώτημα, γιατί να «σπρώξουν» την Αργεντινή; Πότε την «έσπρωξαν», δηλαδή, και θα την «σπρώχνουν» και τώρα; Από το 1978 και μετά, έχει φάει το ξύλο της αρκούδας! Για δεκαετίες ολόκληρες, ίσως και λόγω του επαναστάτη Ντιέγκο Μαραντόνα, ήταν στην απ’ έξω κι έχει περάσει από πριονοκορδέλα.
Δείτε επίσης: Μέσι: «Ό,τι κι αν συμβεί στον τελικό, η ομάδα αυτή έχει γράψει ιστορία»
Στα παλιά χρόνια, η Αργεντινή συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη. Η εσωτερική αστάθεια, όμως και η πίεση που δέχθηκε από τη… διεθνή κοινότητα έφεραν την παρακμή. Όταν η Αργεντινή χρεωκοπούσε (και μια, και δυο και τρεις φορές!), εμείς δεν ξέραμε τι σημαίνει πτώχευση. Κι όταν οι ΗΠΑ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο της επέβαλαν εμπάργκο, εμείς δεν ξέραμε τι είναι το εμπάργκο. Τόσες σφαλιάρες είχε φάει που ο πληθωρισμός στη χώρα είχε φτάσει 5000%! Ο κόσμος δεν είχε να φάει. Η Αργεντινή σώθηκε μέσω του τρουέκε. Κάτι σαν παζάρια ανταλλαγής προϊόντων. Αφού οι πολίτες δεν είχαν μία, αντάλλαζαν προϊόντα. Δέκα καρπούζια για ένα παντελόνι και δύο δωδεκάδες αυγά για ένα κιλό κρέας! Στην οικονομική κρίση του 2001 στο τρουέκε συμμετείχαν πάνω από 10 εκατομμύρια πολίτες! Κάπως έτσι, εκτονώθηκε η βία και σώθηκε η χώρα. Διέξοδος γι’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν πάντα το ποδόσφαιρο κι ο Μαραντόνα ο κύριος εκφραστής τους…
Αν επιτρέπεται, ποιο χέρι κινεί τα νήματα για να βοηθηθεί η Αργεντινή μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες; Μήπως ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας της χώρας που τον κυνηγάει το… μισό FBI (για αθέμιτο πλουτισμό) και του έχει απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα; Κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο;
Για τον αποψινό τελικό, να θυμίσουμε ότι Αργεντίνοι και Ισπανοί μιλούν την ίδια γλώσσα, ενώ οι δύο χώρες έχουν τεράστια κοινά συμφέροντα. Οι «ρόχας» είναι εξαιρετική ομάδα κι ο Ντε λα Φουέντε, έμαθε προπονητιλίκι στον Σκαλόνι. Να το πάρει απόψε η Αργεντινή του Μέσι, κι ο Γιαμάλ ας πάρει τα τρία – τέσσερα επόμενα! Συμφωνήσαμε;