Αν δεν συμφωνήσουμε ότι η επιλογή προπονητή, εμπεριέχει το στοιχείο της… ζαριάς, η όποια προσέγγισή μας, θα είναι -τουλάχιστον- υποκειμενική. Ως εκ τούτου δεν συμμερίζομαι ούτε τον ενθουσιασμό για τον (όποιο) νέο… «προπονηταρά», ούτε την απογοήτευση τύπου «αυτός δεν έχει πάρει ούτε ένα Τσάμπιονς Λιγκ»! Δεν είναι ο προπονητής ο πιο σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα. Ένας από τους βασικούς και συμφωνήσαμε.
Αλήθεια, πόσες φορές πέσαμε έξω; Χίλιες; Βγάλαμε το καπέλο κι επικροτήσαμε επιλογές που αποδείχθηκαν «μούφα» κι αντίστοιχα κάποιοι ήρθαν από το πουθενά (τρόπος του λέγειν…) και μας υποχρέωσαν να υποκλιθούμε. Ας είμαστε ειλικρινείς, πόσοι πίστευαν ότι ο Ερνάν Λοσάδα θα αναγεννήσει έναν Απόλλωνα που περπατούσε και… παραπατούσε. Η αναγνώριση στον Χένινγκ Μπεργκ στην περσινή περίοδο, ήταν καθολική και τον παραδέχθηκαν κι αυτοί ακόμη οι άπιστοι Θωμάδες! Δύο χρόνια προηγουμένως, ο ίδιος προπονητής, ο ίδιος άνθρωπος, έφυγε κακήν κακώς από την Πάφο, η οποία είχε -τότε- τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Η εξήγηση είναι απλή: Έτσι είναι το ποδόσφαιρο!
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η (μικρο)λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Πόσο μάλλον τα βασικά συστατικά στη δόμηση ενός ποδοσφαιρικού οργανισμού που θέλει να αναδειχθεί νικητής. Η Άρσεναλ πήρε πρωτάθλημα μετά από 22 χρόνια, και στους… πανηγυρισμούς μάθαμε ότι τεράστιο μερίδιο είχε ένας Γερμανός, ο οποίος αμείβεται με 1 εκ ευρώ τον χρόνο με ειδικότητα «προπονητής στατικών φάσεων»! Συν οι γυμναστές, οι γιατροί, οι χειροπράκτες, οι διατροφολόγοι και οι μεταφραστές.
Εδώ, ολόκληρος Μπιελσά, ο οποίος έμαθε προπονητιλίκι στον Πεπ Γκουαρδιόλα, στον Μαουρίτσιο Ποκετίνο και στον Ντιέγκο Σιμεόνε, και χλευάζεται από την… κουτσή Μαρία σε όλο τον πλανήτη, επειδή δεν προκρίθηκε η Ουρουγουάη!