Αν κάτι ενοχλεί πραγματικά στο φετινό Μουντιάλ, δεν είναι η ίδια η διακοπή για να δροσιστούν οι παίκτες. Είναι η εικόνα που ακολουθεί. Επιστρέφουν στις θέσεις τους, ο διαιτητής είναι έτοιμος, η μπάλα περιμένει στο σημείο της επανέναρξης, αλλά το παιχνίδι δεν ξεκινά. Όχι επειδή υπάρχει τραυματισμός. Όχι επειδή ελέγχεται κάποια φάση. Επειδή πρέπει πρώτα να τελειώσει το τηλεοπτικό διάλειμμα!
Εκεί αρχίζει η σοβαρή αλλοίωση. Η προστασία των ποδοσφαιριστών σε συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας είναι αυτονόητη. Σε πόλεις με ζέστη και υγρασία, η παύση για ενυδάτωση έχει λόγο ύπαρξης. Άλλο, όμως, η αναγκαία ανάσα και άλλο η τρίλεπτη αναμονή που μοιάζει κομμένη στα μέτρα των διαφημίσεων. Ιδίως όταν εφαρμόζεται με τρόπο σχεδόν μηχανικό, ακόμη και σε συνθήκες που δεν δικαιολογούν τέτοια διάρκεια. Το πρόβλημα φάνηκε ήδη. Το Μαρόκο σκόραρε στο 21ο λεπτό και πριν προλάβει να πατήσει πάνω στο γκολ, ήρθε η υποχρεωτική παύση. Το Βέλγιο ισοφάρισε την Αίγυπτο στο δεύτερο ημίχρονο, σε σημείο όπου μπορούσε να ανεβάσει πίεση, και αμέσως ο ρυθμός κόπηκε.
Εκεί δεν σταματάς μόνο τον χρόνο. Σταματάς ψυχολογία, ένταση, αγωνιστική ορμή. Το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι… τεσσάρων περιόδων. Δεν είναι μπάσκετ. Δεν χτίστηκε πάνω σε τάιμ άουτ, ούτε σε προγραμματισμένες τηλεοπτικές ανάσες. Αν χρειάζεται διάλειμμα, να υπάρχει: σύντομο, τεκμηριωμένο, προσαρμοσμένο στις πραγματικές συνθήκες. Όχι γενικός κανόνας που μετατρέπει το Μουντιάλ σε προϊόν κομμένο για χορηγούς, κανάλια και διαφημιστικά μπλοκ.
Η ΦΙΦΑ, έχει στα χέρια το ισχυρότερο αθλητικό προϊόν του πλανήτη. Το λάθος θα είναι να το μπασκετοποιήσει με αμερικανιές, προσπαθώντας να το πουλήσει ακόμη ακριβότερα.