Η επιστροφή του Ανδρόνικου Κακουλλή στην Ομόνοια, έχει… επικίνδυνο περιτύλιγμα: μοιάζει εύκολη κίνηση. Γνωστός χώρος, γνωστός παίκτης, γνώριμη σχέση με τον κόσμο, κυπριακό διαβατήριο, αριθμοί που στέκουν. Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται ψυχρή ανάγνωση. Οι επιστροφές δεν είναι μετεγγραφική στρατηγική από μόνες τους. Είναι στρατηγική μόνο όταν απαντούν σε συγκεκριμένη ανάγκη.
Ο Κακουλλής δεν γύρισε για να συγκινήσει κανέναν. Αν η Ομόνοια τον πήρε επειδή θέλει έναν επιθετικό που θα πιέσει, θα τρέξει, θα σκοράρει, θα αντέξει τον ανταγωνισμό και θα δώσει βάθος με κυπριακή ποιότητα, η απόφαση έχει ποδοσφαιρικό νόημα. Αν τον πήρε επειδή είναι βολικό να πουληθεί ως «επιστροφή στο σπίτι», τότε το λάθος θα φανεί γρήγορα. Το ποδόσφαιρο δεν επιβραβεύει αναμνήσεις ή παίκτες που μένουν στάσιμοι.
Η δεύτερη θητεία του Ανδρόνικου, δεν έχει τη «γλύκα» της πρώτης. Έχει σύγκριση, απαιτήσεις και μικρότερη ανοχή. Δεν θα κριθεί από το αν ξέρει τα αποδυτήρια ή τον προπονητή, αλλά από το αν μπορεί να… επηρεάζει αγώνες. Το παρελθόν του στην Ομόνοια είναι πλεονέκτημα μόνο αν το κουβαλήσει ως ευθύνη.
Δείτε επίσης: Ομόνοια: Επέστρεψε στο σπίτι του!
Η κίνηση, λοιπόν, δεν είναι λάθος. Είναι όμως παγίδα αν αντιμετωπιστεί σαν ασφαλής. Στην Ομόνοια, ο διεθνής φορ δεν επιστρέφει για χειροκρότημα. Επιστρέφει για να αποδείξει ότι έχει ισχυρό λόγο σε ομάδα που θέλει τίτλους.