Καλά και άγια όσα πέτυχαν οι σύλλογοί μας στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Και εις ανώτερα. Τι γίνεται όμως με την Εθνική Κύπρου; Πέρασε μια δεκαετία από απογοήτευση σε απογοήτευση, με τους ομοσπονδιακούς προπονητές να ψάχνουν Κύπριους με… το κουταλάκι. Ο… φουκαράς ο Νιόπλιας έφτασε στο σημείο να παρακολουθεί ματς Β’ Κατηγορίας κάπου στο 2013.
Και όμως! Πίσω στο 2000-2010 είχαμε μια από τις καλύτερες φουρνιές ποδοσφαιριστών. Μιχάλης Κωνσταντίνου, Γιάννης Οκκάς, Στάθης Αλωνεύτης, Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης, Νεκτάριος Αλεξάνδρου, Κωνσταντίνος Μακρίδης, είναι μόνο μερικοί από αυτούς που πέρασαν τα στενά σύνορα του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Διαβάστε επίσης: Βήμα βήμα πώς γίναμε αγνώριστοι
Στο καλύτερο σημείο του Κύπριου ποδοσφαιριστή, ο οποίος έκανε τη μετάβαση από τον ημιεπαγγελματισμό στον επαγγελματισμό και ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα, τραβήχτηκε απότομα το φρένο. Μια γενιά ποδοσφαιριστών περιορίστηκε στις μικρές κατηγορίες, ώσπου φτάσαμε τα τελευταία χρόνια, επιτέλους, να βλέπουμε ποδοσφαιριστές μας να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Πίττας, Λοΐζου, Χ. Χαραλάμπους, Κακουλλής, Σατσιάς, Μαλεκκίδης και πιο πρόσφατα οι Π. Ανδρέου και Κούτσακος, δείχνουν ότι η κατάσταση πάει να εξισορροπηθεί.
Διαβάστε επίσης: Προ και μετά Μπόσμαν εποχή: Από τις συντριβές στο «παραλίγο» και μετά στο θέμα χρόνου