Το πιο εύκολο πράγμα για έναν δημοσιογράφο ή για έναν οπαδό της Ομόνοιας είναι να αποθεώνει σήμερα τον Σταύρο Παπασταύρου. Άλλωστε, η ζάλη από το νέκταρ των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν έχει ακόμα καταλαγιάσει.
Εκ του αποτελέσματος μένουν εκτεθειμένοι όσοι αμφισβήτησαν τις προθέσεις του το 2018 και πολύ περισσότερο τον κατηγόρησαν στην πορεία για «τσιγκουνιές» και «καβούρια στην τσέπη». Πλέον, παραδέχονται και οι άπιστοι Θωμάδες ότι η παρουσία του Παπασταύρου αποτελεί καμπή στην ιστορία του συλλόγου, ως ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα της ένδοξης πορείας του.
Διαβάστε επίσης: Απάντηση όλο νόημα για προϋπολογισμό από Παπασταύρου
Παρέλαβε το 2018 μια καταχρεωμένη ομάδα, στα όρια της παρακμής, και μέσα σε οκτώ χρόνια τη μεταμόρφωσε σε υπόδειγμα λειτουργίας εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Πληρώνει και ξεχρεώνει τις «αμαρτίες» προηγούμενων χρόνων, οδηγώντας το «τριφύλλι» σε τίτλους και ευρωπαϊκές προκρίσεις, με τα έξοδα της ποδοσφαιρικής ομάδας να ξεπερνούν τα 100.000.000 ευρώ την τελευταία εξαετία.
Όμως, η προσφορά του δεν περιορίζεται στις αγωνιστικές επιτυχίες. Το προπονητικό κέντρο «Ηλίας Πούλλος» εκσυγχρονίζεται και με την αγορά γης 200.000 τετραγωνικών στις Χαλεπιανές άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το όνειρο της ανέγερσης ιδιόκτητου γηπέδου.
Δεν είμαι βέβαιος αν είναι υπερβολικοί όσοι μεταξύ σοβαρού και αστείου ζητούν άγαλμα του Παπασταύρου έξω από το γήπεδο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει την εποχή Παπασταύρου με ολόχρυσα γράμματα.
Την ώρα που η Ομόνοια γιγαντώνεται σε όλα τα επίπεδα, παραδοσιακοί της αντίπαλοι παραμένουν βουτηγμένοι στα χρέη και άλλοι αδυνατούν να πρωταγωνιστήσουν. Ο Παπασταύρου ήρθε σαν μάννα εξ ουρανού από την Αμερική και ξύπνησε τον κοιμώμενο γίγαντα, μετατρέποντας την Ομόνοια σε έναν οργανισμό που πατάει γερά στα πόδια του και εκπέμπει υγεία σε όλα τα επίπεδα.