Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση έκανε ο κορυφαίος προπονητής Στίβου στον τόπο μας, Αντώνης Γιαννουλάκης. Με γνώσεις και εμπειρίες δεκαετιών, ο προπονητής κορυφαίων Κύπριων πρωταθλητών του χθες και του σήμερα, τονίζει την ανάγκη «προστασίας» των νεαρών ταλέντων στον αθλητισμό.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Αντώνη Γιαννουλάκη:
«Είμαστε μια μικρή χώρα, με μικρή δεξαμενή αθλητών. Και όταν εμφανιστεί ένα ταλέντο, αντί να το προστατεύσουμε πολλές φορές προσπαθούμε να το επιταχύνουμε. Να το κάνουμε πρωταθλητή πριν την ώρα του. Να δείξουμε κι εμείς σαν προπονητές αποτέλεσμα νωρίς.
Και κάπου εκεί, ξεκινά το πρόβλημα. Ένα παιδί 13-16 χρονών ΔΕΝ είναι μικρός ενήλικας. Είναι ένας οργανισμός σε εξέλιξη και αυτό δεν είναι άποψη, είναι απλή βιολογία. Τα οστά του μεγαλώνουν ακόμη. Οι επιφύσεις του είναι ανοιχτές και ευαίσθητες σε φορτία. Το ορμονικό του σύστημα δεν έχει ωριμάσει πλήρως. Δεν υπάρχει ακόμη το κατάλληλο περιβάλλον για να διαχειριστεί ένταση και όγκο ενηλίκου. Η μυϊκή του δύναμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Η βελτίωση σε αυτή την ηλικία έρχεται κυρίως μέσα από τεχνική και συντονισμό όχι από βαριά φορτία. Το νευρικό του σύστημα μαθαίνει. Είναι η ιδανική περίοδος για να χτιστεί σωστή μηχανική, ρυθμός και έλεγχος. Και όμως πολλές φορές τους δίνουμε προγράμματα ενηλίκων.
Τι συμβαίνει τότε;
Αυξάνεται ο κίνδυνος τραυματισμών. Δημιουργούνται χρόνιες επιβαρύνσεις. Ο οργανισμός «καίγεται» πριν προλάβει να αναπτυχθεί σωστά. Έρχονται ίσως γρήγορα τα αποτελέσματα, αλλά χωρίς διάρκεια. Και αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι κάτι που το βλέπουμε στην πράξη. Παιδιά που κάνουν εξαιρετικές επιδόσεις στα 14 με 16 χωρίς να έχουν χτίσει σωστή βάση.
Και μετά, στα 18-22 αρχίζουν να παρουσιάζουν συνεχόμενους τραυματισμούς, έχουν μυϊκές ανισορροπίες, δυσκολεύονται να εξελιχθούν ή απλά σταματούν. Όχι γιατί δεν είχαν ταλέντο.Αλλά γιατί φορτώθηκαν πριν την ώρα τους.
Η γρήγορη κορύφωση δεν είναι επιτυχία.
Όταν πιέζεις έναν νεαρό αθλητή για άμεσα αποτελέσματα, αυτός φτάνει νωρίς κοντά στο όριο του, χωρίς να έχει τις βάσεις για να συνεχίσει να εξελίσσεται.
Επίσης η έλλειψη σωστής βάσης σε τεχνική, κινητικότητα και σταθερότητα, σε συνδυασμό με χρόνια επιβάρυνση, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε φθορά. Οι μικροτραυματισμοί που δεν φαίνονται στα 15 γίνονται προβλήματα στα 18 με 20. Και τότε αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Η προπόνηση σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι για να αποδείξουμε κάτι σαν προπονητές. Είναι για να χτίσουμε τον αυριανό αθλητή. Σε αυτές τις ηλικίες πρέπει να επενδύουμε στην τεχνική, στο ρυθμό και συντονισμό, στη σωστή ταχύτητα, στη βασική δύναμη με έλεγχο και με σωστή επιβάρυνση. Όχι σε υπερβολή. Όχι σε προγράμματα ενηλίκων. Όχι σε πίεση για το γρήγορο αποτέλεσμα. Ας σκεφτούμε λίγο πιο μακροπρόθεσμα. Γιατί το ταλέντο δεν είναι για να το δείξεις, αλλά για να το προστατεύσεις.
Δεν είναι επιτυχία να κάνεις έναν αθλητή καλό στα 15. Επιτυχία είναι να τον έχεις υγιή και εξελισσόμενο στα 25. Και αυτό είναι ευθύνη όλων μας».