Ζούμε ένα δράμα. Μόνο που, αν το δεις δεύτερη φορά, αρχίζεις και γελάς. Όχι επειδή είναι αστείο. Επειδή αλλιώς δεν βγαίνει.
Σκηνή 1η: ο παίκτης κάνει φάουλ. Καθαρό. Σηκώνει τα χέρια, παραδίδεται. Περιμένει το σφύριγμα. Δεν έρχεται. Κοιτά τον διαιτητή, μετά τον ουρανό. Για μια στιγμή αμφιβάλλει: «Μήπως δεν τον βρήκα;» Τον βρήκες. Το σφύριγμα… χάθηκε.
Σκηνή 2η: το θαύμα. Δεν υπάρχει επαφή. Ο επιτιθέμενος πέφτει μόνος του, με χάρη… μπαλέτου. Πέναλτι. Με αυτοπεποίθηση. Ο VARίστας κοιτάζει, ξανακοιτάζει, εγκρίνει. Όλος ο κόσμος βλέπει «τίποτα». Εκτός από τους δύο. Οι οφθαλμίατροι ετοιμάζουν πακέτα: «δύο ζευγάρια, δώρο το τρίτο».
Σκηνή 3η: μικρό κουίζ. Πόσος χρόνος χάθηκε; Α) 10 λεπτά Β) 15 λεπτά Γ) «ό,τι νιώθουμε». Ο τέταρτος δείχνει 7. Αν απάντησες Γ, συγχαρητήρια — προχωράς απευθείας χωρίς εξετάσεις.
Σκηνή 4η: ο παίκτης «θερίζει» αντίπαλο. Καθαρή δεύτερη κίτρινη κάρτα. Το ξέρει κι ο ίδιος. Σταματά, κοιτά τον διαιτητή, περιμένει το αναπόφευκτο. Δεν έρχεται. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ξέρει αν πρέπει να συνεχίσει ή να αποχωρήσει μόνος του για να βοηθήσει. Συνεχίζει. Προφανώς.
Σκηνή 5η: η επανάληψη. Η ίδια φάση αλλού, άλλη απόφαση. Όχι «βρες τη διαφορά». Βρες τη λογική. Καλή τύχη.
Σκηνή 6η: η εξήγηση. Πάντα παρούσα. Με ύφος καθηγητή και κανονισμούς… φρέσκιας έκδοσης. Σήμερα έτσι. Αύριο βλέπουμε.
Κι εσύ, το κοινό. Θυμώνεις; Λιγότερο. Γελάς περισσότερο. Γιατί το έργο το ξέρεις απ’ έξω. Και υπάρχει η βεβαιότητα: «θα το πάμε μέχρι τέλους έτσι». Καλά να πάθουμε. Γιατί, στο τέλος, δεν βλέπουμε απλώς το έργο. Το χειροκροτούμε κιόλας. Ζούμε ένα δράμα…
