Η επιστροφή του Άντρου Καραπατάκη στον προεδρικό θώκο της ΑΕΚ, κλείνει έναν κύκλο που άνοιξε απότομα και χωρίς… εξηγήσεις τη στιγμή που η ομάδα βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή.
Το γεγονός καταγράφεται, όμως δεν ακυρώνει το ερώτημα που έμεινε να αιωρείται όλο αυτό το διάστημα: πώς διαχειρίζεται ένας πρόεδρος τη στιγμή της ασφυκτικής πίεσης.
Ο ίδιος επικαλείται «έντονη συναισθηματική φόρτιση» για την αρχική του αποχώρηση. Είναι εξήγηση που μπορεί να γίνει κατανοητή σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν αρκεί, όμως, σε διοικητικό. Γιατί η ΑΕΚ (και η κάθε… ΑΕΚ) δεν λειτουργεί με όρους προσωπικής εκτόνωσης.
Λειτουργεί με σταθερότητα, συνέχεια και καθαρή γραμμή αποφάσεων. Το πρόβλημα εννοείται πως δεν είναι η επιστροφή. Το πρόβλημα είναι το προηγούμενο που δημιουργήθηκε. Σε περίοδο όπου η ομάδα χρειαζόταν καθοδήγηση, καταγράφηκε αποχώρηση, αβεβαιότητα και στη συνέχεια αναδίπλωση. Αυτή η αλληλουχία δεν πέρασε χωρίς αποτύπωμα. Αγγιξε αποδυτήρια, αποχώρησαν τεχνικός διευθυντής και προπονητής.
Διαβάστε επίσης: Ροθάδα: «Είμαστε πεπεισμένοι ότι θα προκριθούμε»
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: ο πρόεδρος δεν κρίνεται όταν όλα κυλούν ομαλά. Κρίνεται όταν το περιβάλλον πιέζει και απαιτεί καθαρό μυαλό, σταθερό χέρι. Εκεί δεν υπάρχει περιθώριο για «ανθρώπινες στιγμές» που μετατρέπονται σε διοικητικές αποφάσεις με άμεσο αντίκτυπο.
Η επιστροφή δίνει τη δυνατότητα επανεκκίνησης. Δεν διαγράφει, όμως, την ευθύνη. Αντίθετα, τη μεγαλώνει. Γιατί πλέον δεν υπάρχει περιθώριο για δεύτερη ανάγνωση.