Ναι, η Ομόνοια στο ματς κυπέλλου πλήρωσε σε έναν βαθμό το ροτέισιον του Μπεργκ. Όχι όμως με τον τρόπο που βολεύει τη στιγμιαία κριτική. Το πρόβλημα δεν ήταν η επιλογή της διαχείρισης, αλλά το πώς αυτή διαβάστηκε εκ των υστέρων, μέσα από το αποτέλεσμα και μόνο.
Το ροτέισιον φάνηκε να επηρεάζει τη συνοχή, τον ρυθμό, την αυτοματοποίηση κινήσεων. Στο δεύτερο ημίχρονο, με την είσοδο βασικών παικτών, ιδιαίτερα της επιθετικής τριπλέτας Σεμέδο, Εβάντρο, Μαέ, η Ομόνοια άλλαξε πρόσωπο. Πίεσε, δημιούργησε, «έπνιξε» τον αντίπαλο. Εκεί όμως προέκυψε το πραγματικό ζήτημα, η αναποτελεσματικότητα. Σωρεία ευκαιριών, μηδενική ψυχραιμία. Γι’ αυτό και το ροτέισιον δεν μπορεί να σηκώσει όλο το βάρος της ευθύνης.
Είναι εύκολο σήμερα να στοχοποιείται ο Μπεργκ για μια επιλογή που στο παρελθόν τον είχε απογειώσει στα μάτια της ίδιας εξέδρας. Όταν το ροτέισιον έφερνε νίκες, παρουσιαζόταν ως δείγμα ανωτερότητας και σωστής διαχείρισης. Τώρα, επειδή το αποτέλεσμα δεν ήρθε, μετατρέπεται σε λάθος στρατηγικής.
Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο Μπεργκ δικαιούται να διαχειρίζεται το ρόστερ του, ειδικά σε σερί αγώνων. Οι παίκτες όμως οφείλουν να «τελειώνουν» τα παιχνίδια όταν τους δίνεται η ευκαιρία. Το ποδόσφαιρο δεν είναι άσκηση επί χάρτου και η κριτική χάνει την αξία της όταν αλλάζει κατεύθυνση ανάλογα με το αποτέλεσμα.
Υ.Γ.: Μετά το ματς πρωταθλήματος ΑΕΛ – Ομόνοια, ο Μαρτίνς μίλησε με κολακευτικά λόγια για την Ομόνοια, τον Μπεργκ και ποδοσφαιριστές της. Έδειξε σεβασμό προς την πρωτοπόρο ομάδα του πρωταθλήματος. Ο Μπεργκ μετά τον αγώνα κυπέλλου με την ΑΕΛ, θα μπορούσε να πει ένα «συγχαρητήρια», παρά την πικρία του για τον αποκλεισμό.