Οι ανακοινώσεις, οι αναρτήσεις, οι τοποθετήσεις οπαδών για τον χαμό των επτά φίλων του ΠΑΟΚ στο τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία ήταν γεμάτες πόνο. Λόγια συμπαράστασης, μηνύματα ενότητας, φράσεις όπως «τίποτα δεν μας χωρίζει», «είμαστε όλοι αδέλφια». Φράσεις που δύσκολα δεν σε αγγίζουν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συλλογική οδύνη γεννιούνται ερωτήματα. Γιατί πρέπει να χαθούν ζωές για να θυμηθούμε ότι τίποτα δεν μας χωρίζει; Γιατί χρειάζεται να προκύψει θάνατος για να εξαφανιστεί η εχθρότητα; Γιατί πριν από τέτοιες τραγωδίες, οι ίδιοι χώροι που σήμερα μιλούν για ενότητα, είναι γεμάτοι μίσος, βία και αντιπαλότητα; Οπαδοί που σήμερα στέκονται δίπλα-δίπλα, χθες μπορεί να βρίσκονταν απέναντι, με γροθιές και μίσος, για ένα αποτέλεσμα.
Το ποδόσφαιρο, που υποτίθεται πως είναι γιορτή, μετατρέπεται τόσο εύκολα σε πεδίο σύγκρουσης. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτό θεωρείται, από πολλούς, κανονικό. Μέχρι να μη γίνει. Μέχρι να υπάρξει θάνατος. Τότε, ξαφνικά, όλοι θυμόμαστε ότι πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι. Οι επτά φίλοι του ΠΑΟΚ δεν πήγαιναν σε πόλεμο. Πήγαιναν να στηρίξουν την ομάδα τους. Όπως κάνουν χιλιάδες κάθε εβδομάδα. Και αυτό κάνει την απώλειά τους ακόμη πιο βαριά.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι τα σωστά λόγια μετά την τραγωδία. Είναι αν αυτά θα έχουν αντίκρισμα όταν η ζωή επιστρέψει στην κανονικότητά της. Και καμία φανέλα δεν είναι πιο βαριά από μια ανθρώπινη ζωή. Το θέμα είναι αν θα το θυμόμαστε αυτό πριν χαθούν κι άλλες ψυχές ή μόνο μετά.