Στον Απόλλωνα, υπήρχε (τεράστια) ανάγκη για ανακάτεμα της τράπουλας. Ο Νίκος Κίρζης, πιεσμένος όσο ποτέ άλλοτε, βρέθηκε σε σημείο που είτε θα έπαιζε χαρτί είτε θα έβλεπε το παιχνίδι να του ξεφεύγει επικίνδυνα. Και το χαρτί που τράβηξε φαίνεται βαρύ: Ερνάν Λοσάδα. Άγνωστος στο κυπριακό φίλαθλο κοινό, επιλογή που δεν «πουλούσε» εύκολα και σίγουρα δεν χάιδευε αφτιά. Ρίσκο κανονικό.
Στην πράξη, το χαρτί δεν κάηκε από τον πρώτο «γύρο». Αντιθέτως, άλλαξε τον τόνο. Ο Απόλλων σταμάτησε να παραπαίει, μάζεψε τις γραμμές του, έκοψε την εσωστρέφεια, ανέδειξε παίκτες και έβγαλε στοιχειώδη ηρεμία στο γήπεδο. Αυτό, μετά από μήνες αρνητικής ενέργειες, δεν είναι μικρό. Είναι, όμως, μόνο η αρχή. Ποτέ δεν κάνεις, εξάλλου, ταμείο με το πρώτο φύλλο. Οι νίκες με 1-0 απέναντι σε Παραλίμνι και ΕΝΥ λένε κάτι, αλλά όχι πολλά. Το 2-0 επί της φετινής Ανόρθωσης, επίσης. Η μόνη νίκη που αλλάζει πραγματικά το… τραπέζι είναι εκείνη με την Πάφος FC. Και επειδή έδεσε με τις υπόλοιπες, γέννησε αυτομάτως προοπτική.
Ο ενθουσιασμός του κόσμου είναι κατανοητός. Όταν η ομάδα σταματά να αυτοπυροβολείται, γεννά ελπίδα. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού: στο πώς θα σταθεί αυτό το χαρτί όταν οι ισορροπίες αλλάξουν, όταν τα παιχνίδια βαραίνουν και η πίεση επιστρέψει.
Υ.Γ.: Πέδρο Μάρκες, Μπράντον Τόμας, Αλί Γιουσέφ, Σέρχιο Καστέλ. Τέσσερις επιθετικοί το καλοκαίρι. Και τώρα ο Απόλλων ψάχνει τρόπο να «βγάλει» τον τελευταίο από την εξίσωση για να πάρει εξτρέμ. Εκεί είναι το πραγματικό μάθημα.