Επτά λεπτά διακοπής σε αγώνα κεκλεισμένων των θυρών δεν περνούν έτσι. Δεν είναι λεπτομέρεια, ούτε «στιγμή». Είναι ένδειξη. Σε παιχνίδι όπου η ΑΕΛ ήταν τιμωρημένη απέναντι στην ΑΕΚ, με παρουσία μόνο συγκεκριμένων κατηγοριών θεατών, το σκηνικό υποτίθεται πως ήταν ελεγχόμενο. Κι όμως, δεν ήταν. Κάτι ξέφυγε. Κι όταν κάτι ξεφεύγει σε τέτοιες συνθήκες, δεν μπορείς να το φορτώσεις αλλού…
Η κερκίδα, ακόμη κι έτσι, έχει βάρος όταν υπάρχουν άνθρωποι μέσα. Το «κεκλεισμένων» δεν είναι λέξη σε μία κόλλα χαρτί, αλλά… κατάσταση που πρέπει να κρατά. Αν δεν κρατά, τότε το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι πρακτικό. Και κάπου εδώ αρχίζει η σοβαρή συζήτηση.
Ίσως η πιο καθαρή λύση να είναι και η πιο απλή: κεκλεισμένων σημαίνει κανείς.
Αν ένα ματς κεκλεισμένων μπορεί να διακοπεί για τόση ώρα, τότε κάτι δεν έχει… οριστεί σωστά από την αρχή. Γιατί όταν ανοίγεις χαραμάδες, δημιουργείς και γκρίζες ζώνες. Και στο ποδόσφαιρο, οι γκρίζες ζώνες σπάνια μένουν εκτός κάδρου.