Άλλη μία βραδιά που δεν συνάδει με το εκτόπισμα του Απόλλωνα. Άλλη μία ήττα που βαραίνει… Απέναντι στον Άρη, η ομάδα του Σωφρόνη Αυγουστή παρουσιάστηκε ξανά κατώτερη των απαιτήσεων και αν δεν υπήρχε ο Κουν κάτω από τα δοκάρια, το 0-2 ενδεχομένως να ξέφευγε επικίνδυνα.
Το πρόβλημα, εννοείται πως δεν είναι μεμονωμένο. Είναι επαναλαμβανόμενο. Στην ομάδα το αναγνωρίζουν χωρίς περιστροφές. Αστάθεια, έλλειψη συνέπειας, φτωχή παραγωγή φάσεων, γκολ που δεν έρχονται. Ο Αυγουστή το παλεύει, προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες, όμως η εικόνα παραμένει ίδια. Ο Απόλλων δεν εκμεταλλεύεται την έδρα του, δεν επιβάλλεται, δεν «δαγκώνει».
Κάπου στην πορεία χάθηκαν στοιχεία που άλλοτε τον χαρακτήριζαν: η αυτοπεποίθηση, η κυνικότητα, το ένστικτο του πρωταγωνιστή. Σήμερα, μοιάζει να παίζει με το βάρος της φανέλας αντί να την αξιοποιεί. Το ζήτημα είναι πλέον βαθύτερο, αγγίζει τη νοοτροπία και το ψυχολογικό κομμάτι.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Δεκατρείς βαθμοί μακριά από την κορυφή, οκτώ από τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη. Ο στόχος παραμένει το ευρωπαϊκό εισιτήριο, όμως με τέτοια αστάθεια, οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του. Και ο χρόνος δεν περιμένει.