Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν κωμικό. Το περιστατικό με τον Ζοάο Μάριο στο «Στέλιος Κυριακίδης» δεν είναι άλλο ένα ακόμη «κυπριακό ευτράπελο». Είναι ντροπή. Και μετά θέλουμε να μιλάμε για πρόοδο και επενδύσεις στο ποδόσφαιρο.
Ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού σφάδαζε μέσα στο ασθενοφόρο, περιμένοντας μισή ώρα παρακαλώ για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Και γιατί; Επειδή, λέει, δεν υπήρχε δεύτερο ασθενοφόρο στο γήπεδο. Επειδή το ένα που υπήρχε «κρατούσε» το παιχνίδι ζωντανό για να μη διακοπεί!
Διαβάστε επίσης: Ολυμπιακός: Γλίτωσε τα χειρότερα ο Ζοάο Μάριο
Κι όμως, αυτή είναι η εικόνα της Κύπρου του 2025: το ανθρώπινο πάνω απ’ όλα, αλλά μόνο στα λόγια. Ο παίκτης με πάγο στον αστράγαλο, το air condition να φυσά, να κλαίει σαν μωρό από τον πόνο και οι αρμόδιοι να περιμένουν… το σφύριγμα της λήξης του ημιχρόνου για να κινηθεί το ασθενοφόρο. Ένας τραυματισμένος επαγγελματία παίκτη, αβοήθητος, μόνο και μόνο επειδή το «σύστημα» δεν προβλέπει δεύτερο όχημα.
Και μετά απορούμε γιατί η Κύπρος δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της ούτε σε θέματα οργάνωσης. Τι θα γινόταν αν το περιστατικό ήταν πιο σοβαρό; Αν επρόκειτο για απώλεια αισθήσεων, για καρδιακό επεισόδιο; Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη;
Το χθεσινό δεν είναι «παραφωνία». Είναι καθρέφτης. Καθρέφτης της αδιαφορίας, της προχειρότητας και του «δεν βαριέσαι» που μας χαρακτηρίζει. Μέχρι να καταλάβουμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι θέαμα μόνο για τα μάτια, αλλά και ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που το υπηρετούν, τέτοια φαινόμενα θα μας εκθέτουν διεθνώς. Γιατί απλώς δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.