Η Ανόρθωση διάγει μια από τις χειρότερες περιόδους στην 114χρονη Ιστορία της. Το οικονομικό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, αλλά δεν είναι πρωτόγνωρο στις τάξεις της ομάδας της Αμμοχώστου. Αντίθετα… O μεγαλύτερος ίσως υπηρέτης του Συλλόγου, ο κορυφαίος αθλητικός παράγοντας και εκπαιδευτικός στην Αμμόχωστο, επί σαράντα χρόνια (1921-1960), ο Αναστάσης Οικονομίδης, ήταν ιδιαίτερα παραστατικός σε σχετική αναφορά του (εν έτει 1968): «Κάθε ενέργεια της Ανορθώσεως εγένετο εντός γραμμής της εθνικής δραστηριότητος. Εις κάθε εθνικόν έρανον η Ανόρθωσις εκένωνε το ταμείον της διά τον σκοπόν, ένεκα δε τούτου ήτο πάντοτε πτωχή».
Σήμερα, η «Κυρία» είναι και σε χείριστη βαθμολογική θέση. Μετά από επτά αγωνιστικές έχει τρεις βαθμούς κι είναι στην προτελευταία θέση της βαθμολογίας. Χωρίς νίκη! Ο Χοακίν Γκόμεθ έφυγε μετά τη 2η αγωνιστική, ήρθε ο Τιμούρ Κετσπάγια κι έγινε μια προσπάθεια ανασύνταξης, αλλά οι οπαδοί της δεν έχουν γευτεί ακόμη τη χαρά της νίκης μετά από επτά αγωνιστικές. Κάτι τέτοιο είχε ξαναγίνει μόνο στη χειρότερη σεζόν της Ιστορίας της, την ποδοσφαιρική περίοδο 1936-37, στο τέλος της οποίας, η τότε διοίκηση υποχρεώθηκε να βάλει «λουκέτο» στο ποδοσφαιρικό τμήμα!
Διαβάστε επίσης: Ανόρθωση: Ίδιο σκηνικό, 44 χρόνια πριν
Οι πληροφορίες από το βιβλίο «Ένας αιώνας Ανόρθωσις Αμμοχώστου», τονίζουν ότι ήταν μια παράξενη σεζόν. Ο προπονητής της ομάδας, ο Μίμης Πιερράκος είχε επιστρέψει μετά βαΐων και κλάδων στον Παναθηναϊκό και η Ανόρθωση προσέλαβε τον άλλοτε συμπαίκτη του (στον ΠΑΟ και στην Εθνική Ελλάδας) Παναγιώτη Σουρμελή (με μηνιαίο μισθό επτά λίρες), ο οποίος ήταν τεχνικός και ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Λευκωσίας κατά την περίοδο 1934-1936. Η ακατανόητη απόφαση της ΚΟΠ να απαγορεύσει τη συμμετοχή προπονητών – παικτών στο πρωτάθλημα (με το σκεπτικό ότι ήταν… επαγγελματίες!), στέρησε τις υπηρεσίες του Σουρμελή ως ποδοσφαιριστή. Ο άμοιρος Σουρμελής έμεινε για μία αγωνιστική περίοδο στην Αμμόχωστο και πριν εκπνεύσει το 1937 (τον Δεκέμβριο) απεβίωσε στην Αθήνα.
Στη σεζόν, 1936-37, η βαρωσιώτικη ομάδα μπήκε στραβά στο πρωτάθλημα (ήττα 2-3, μέσα στο ΓΣΕ, από τον Άρη) και συνέχισε ακόμα πιο στραβά, γνωρίζοντας διαδοχικές ήττες, ορισμένες με βαριά σκορ (Τραστ 0-6 και 0-6, ΑΠΟΕΛ 1-8, ΑΕΛ 1-6). Έως την 8η αγωνιστική, που κατάφερε να σπάσει το αρνητικό ρεκόρ και να πετύχει την πρώτη της νίκη (2-1 τον Άρη, εκτός έδρας στις 28 Μαρτίου 1937), είχε μόλις 1 ισοπαλία (και 6 ήττες). Κατά διαβολική σύμπτωση και στην τρέχουσα σεζόν, η Ανόρθωση αντιμετωπίζει τον Άρη και οι οπαδοί της προσεύχονται να έρθει επιτέλους η πρώτη νίκη.
Την περίοδο 1936-37, η νίκη επί του Άρη ήταν παρένθεση απλώς, αφού ακολούθησαν κι άλλες ήττες με μεγάλα σκορ, με αποτέλεσμα να τερματίσει η ομάδα στην τελευταία (7η) θέση του βαθμολογικού πίνακα, με μίζερο απολογισμό. Αναπόφευκτα, η κάκιστη παρουσία της Ανόρθωσης σκόρπισε απογοήτευση σε όλους τους δικούς της ανθρώπους (διοικητικούς, ποδοσφαιριστές, οπαδούς). Και όπως απεδείχθη εν συνεχεία, οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες, που ταλάνιζαν την Ανόρθωση, ήταν αξεπέραστες.
Το οικονομικό πρόβλημα στο σωματείο δεν ήταν αξεπέραστο ίσως. Ωστόσο, υπήρχε «ρεύμα», ανάμεσα στους παράγοντες του συλλόγου, υπέρ της διάλυσης της ποδοσφαιρικής ομάδας. Όπως κι έγινε! Θα έπρεπε να περάσουν οκτώ χρόνια, να τελειώσει και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, για να επιστρέψει η Ανόρθωση στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Κύπρου (σεζόν 1945-46 ως ομάδα Β’ κατηγορίας). Άξιον αναφοράς: Όσο διήρκεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945) οι Βρετανοί είχαν επιτάξει το στάδιο ΓΣΕ και το χρησιμοποίησαν σαν στρατόπεδο αιχμαλώτων.