Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας δεν είναι για να τον λυπάσαι. Είναι για να τον σέβεσαι. Γιατί, μέσα στην απόλυτη ανισορροπία του κυπριακού ποδοσφαίρου –όπου άλλοι μετρούν μπάτζετ εκατομμυρίων και ρόστερ δύο ενδεκάδων– εκείνος παλεύει με τα απολύτως αναγκαία. Και όμως, στέκεται. Με χαρακτήρα, με αξιοπρέπεια, με παίκτες που μάχονται για το μεροκάματο και όχι για τα μπόνους. Με παίκτες που δεν έχουν εμπειρίες, αλλά βγάζουν ψυχή.
Ναι, θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον δύο, τρεις ή τέσσερις βαθμούς παραπάνω. Τις τρεις ήττες (ΑΕΛ, Άρης, Πάφος FC) τις «πλήρωσε» άδικα, ενώ δύο… τρίποντα μετατράπηκαν σε απώλειες στα τελευταία λεπτά (ΕΝΥ, ΑΠΟΕΛ). Αλλά η εικόνα μετρά περισσότερο από το αποτέλεσμα. Ο Ολυμπιακός βγάζει δουλεμένο ποδόσφαιρο, έχει πειθαρχία, δομή, πρόσωπο. Δεν ψάχνει ποτέ δικαιολογίες.
Η ουσία είναι αλλού: σε μια εποχή όπου σύλλογοι λειτουργούν με χρέη και προσδοκίες που δεν αντέχουν οι ισολογισμοί τους, ο Ολυμπιακός ζει με όσα… παράγει. Η διοίκηση δεν ξοδεύει ευρώ παραπάνω απ’ όσα εισπράττει. Αυτό ίσως να κόβει το «μεγάλο όνειρο», αλλά κρατά τον σύλλογο όρθιο. Κι αυτό, σήμερα, μοιάζει πολυτέλεια. Αναξερτήτως της κατάληξης που θα έχει η σεζόν.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού που αγγίζει στο όριο της… αδιαφορίας: να βλέπεις μια ομάδα που δίνει χώρο στον Κύπριο παίκτη, που παλεύει, ιδρώνει και στέκεται αξιοπρεπώς, μπροστά σε δύο-τρεις χούφτες ανθρώπων. Τους ίδιους κάθε εβδομάδα. Είτε παίζει στην Πάφο, είτε παίζει στη Λευκωσία. Οι φίλοι του Ολυμπιακού οφείλουν να το σκεφτούν σοβαρά. Γιατί όταν χαθεί και η περηφάνια του κόσμου, τότε δεν μένει τίποτα να υπερασπιστείς.