Το σαββατιάτικο συναπάντημα της ΑΕΛ και της Ανόρθωσης μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως «ντέρμπι απελπισίας» Δύο ομάδες με μεγάλο εκτόπισμα και παρόμοιες καταστάσεις στην αρχή της σεζόν: ποδόσφαιρο που δεν βλέπεται, στραβοπατήματα, ήττα με πεντάρα, αλλαγή προπονητή, επικίνδυνη ζώνη, μουρμούρα, παράπονα, δυσφορία…
Κάπως πιο θολή μοιάζει η εικόνα στη «Μεγάλη Κυρία», που παλεύει σε πολλά μέτωπα. Διότι όσο μεγάλο βάρος είναι το αγωνιστικό, άλλο τόσο απειλητικός στέκει ο εφιάλτης των προσφυγών που καραδοκεί
Ο Τιμούρ Κετσπάγια έχει περίπου ένα μήνα που διαδέχτηκε τον Χοακίν Γκόμεθ και κατάλαβε αμέσως τη δυσκολία. Διότι όχι μόνο παρέλαβε ένα αδύναμο σύνολο ποδοσφαιριστών, υπάρχει και ο κίνδυνος απαγόρευσης μετεγγραφών τον Ιανουάριο. «Στόχος είναι η παραμονή στην κατηγορία», είπε μετά τη συντριβή από την Ομόνοια και πάγωσαν όλοι. Λογικό, αφού δεν έχει κάπου να πιαστεί για να ελπίζει
Κι αν στην Ανόρθωση ήταν από το καλοκαίρι δύσκολη η κατάσταση, οι ΑΕΛίστες είναι σαν να έπεσαν από αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. Απότομη προσγείωση μετά τον άνεμο αισιοδοξίας που έφεραν οι επενδυτές. Για τους γαλαζοκίτρινους, όμως, υπάρχει χαραμάδα φωτός σε βάθος χρόνου. Με τη δουλειά του Ούγκο Μαρτίνς και με καλές χειμερινές επιλογές, ίσως παρουσιαστεί πρόοδος
Όσο για το βράδυ του Σαββάτου, ο Πορτογάλος παραδέχτηκε, μετά την πρόκριση επί του Εθνικού Λατσιών (στην παράταση παρακαλώ), πως δεν προλαβαίνει να αλλάξει πολλά. Επομένως, για το παιχνίδι στο Στάδιο «Αλφαμέγα» ισχύει τόσο για τους Λεμεσιανούς όσο και για τους Αμμοχωστιανούς το «και τώρα τι κάνουμε;».