Αν ανατρέξεις στις δηλώσεις των μισών προπονητών και των μισών ποδοσφαιρικών παραγόντων και τις συγκρίνεις με τις σημερινές, κινδυνεύεις να πάθεις… κατάθλιψη. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν μπορείς να πιστέψεις ότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους. Είναι τέτοια η ιδιαιτερότητα του ποδοσφαίρου που δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. Ούτε μυστικό. Οι ισορροπίες είναι τόσο ρευστές, που στην κυριολεξία, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Τα παραδείγματα χιλιάδες και δεν νοείται να αποτελούμε εξαίρεση.
Τρεις μήνες (και βάλε) προηγουμένως, ένας… μεγάλος προβληματισμός στα ρεπορτάζ της ΑΕΛ πήγαζε από το γεγονός ότι ο Πάολο Τραμετσάνι δεν διευκρίνισε αν θα παίζει με τριάδα ή τετράδα στην άμυνα! Ένα θαυμαστικό είναι λίγο, αλλά οι βασικοί κανόνες της γραμματικής δεν επιτρέπουν περισσότερα. Στην πραγματικότητα, τον ΑΕΛίστα, τον οπαδό όλων των ομάδων, δεν το ενδιαφέρει ούτε το σύστημα, ούτε οι τακτικές, ούτε οι… στρατηγικές. Όταν η ομάδα τους κερδίζει, όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε τρίτη μοίρα. Αν σήμερα, η ΑΕΛ είχε 7-8 βαθμούς, ο Τραμετσάνι θα ήταν «άρχοντας», καβάλα στ’ άλογο και χιλιάδες πιστοί, θα έπιναν νερό στ’ όνομά του.
Ένας θεός ξέρει αν σωστά αποχωρεί ο Τραμετσάνι. Το σίγουρο είναι ότι οι ΑΕΛίστες, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν πεισθεί ότι μπορούν να βαδίσουν μαζί στον δρόμο για την επιτυχία. Με κυρίαρχο κριτήριο ότι έχασαν με τα χέρια κάτω από την ΑΕΚ, έφαγαν «πεντάρα» από την Ομόνοια, ενώ στο εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Εθνικό Άχνας έπεσαν από λεμεσιανό πύργο και πήραν κι ένα βαθμό. Η μαγεία του ποδοσφαίρου, όσο κι αν διαφωνούν οι λεγόμενοι «θεωρητικοί» του, είναι ότι κι η επιλογή για τον επόμενο, θα μοιάζει πάντα με μια… ζαριά!