Λίγο πριν την έναρξη του Ευρωμπάσκετ, η Ελλάδα έπνιγε τον εαυτό της μέσα στο δηλητήριο. Η τοξικότητα από τους τελικούς Ολυμπιακού–Παναθηναϊκού είχε αφήσει πίσω της στάχτες και φανατισμό. Σ’ αυτό το περιβάλλον κλήθηκε να σταθεί η Εθνική ομάδα της Ελλάδας. Και όχι απλώς στάθηκε – επέστρεψε στο βάθρο μετά από 16 ολόκληρα χρόνια.
Η Ελλάδα των Αντετοκούνμπο, του Σλούκα, του Παπανικολάου. Η Ελλάδα του Βασίλη Σπανούλη, που δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη κορυφαίος προπονητής, αλλά δούλεψε, ένωσε, έκλεισε έξω από τα αποδυτήρια κάθε καρκίνωμα και παρουσίασε μια ομάδα που πάλεψε μέχρι τέλους.
Κι ενώ η Ελλάδα πανηγύριζε και έγραφε ιστορία, οι γνωστοί κακεντρεχείς έσπευσαν να μειώσουν το μέγεθος της επιτυχίας. Προτάσσουν τη βαριά ήττα από την Τουρκία, μηδενίζουν τον Σπανούλη, μειώνουν τον Γιάννη, απαξιώνουν τους υπόλοιπους διεθνείς και ψάχνουν κάθε τρόπο να σβήσουν τη χαρά. Είναι οι ίδιοι που ζουν από τοξικότητα και τρέφονται από την αποτυχία. Μόνο που αυτή τη φορά βρέθηκαν μπροστά σε εικόνες που αποτελούν φάρο ελπίδας για τις επόμενες γενιές: τους χορούς και τα τραγούδια στα αποδυτήρια, τις αγκαλιές στο παρκέ.
Αυτές οι εικόνες είναι το γαλανόλευκο μωσαϊκό της τελευταίας 16ετίας. Είναι η απόδειξη ότι το ελληνικό μπάσκετ, ακόμη και στα δύσκολα, παραμένει ζωντανό και περήφανο. Ας είναι η επιτυχία της Εθνικής Ελλάδας το χαστούκι στην τοξικότητα και η σπίθα που θα εμπνεύσει όλους να στηρίξουν το μέλλον του αθλήματος. Οι ειδικοί προειδοποιούν: η επόμενη γενιά εμφανίζει έλλειψη ταλέντου και προσωπικοτήτων, και είναι καθήκον όλων να δουν ζεστά την επόμενη ημέρα, για να διατηρηθεί η Ελλάδα στην ελίτ.