Στην Κύπρο, έχουμε την τάση να βιαζόμαστε. Δύο αγωνιστικές, μερικές εικόνες από τα γήπεδα και αμέσως αρκετοί έσπευσαν να μοιράσουν ρόλους: ποιος θα πρωταγωνιστήσει, ποιοι θα είναι πρώτη εξάδα, ποιος θα καταρρεύσει, ποιος θα σωθεί μετά βίας. Κι όμως, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και πολύ πιο απρόβλεπτη.
Οι ομάδες που ανέβηκαν στην Α΄Κατηγορία απέδειξαν ότι δεν μπήκαν για να συμπληρώσουν το πρόγραμμα. Η ΕΝΥ, ο Ολυμπιακός, ο Ακρίτας… ήδη δημιούργησαν σοβαρές ζημιές, ανατρέποντας υπολογισμούς και αφήνοντας σαφές αποτύπωμα. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας συγκρατεί από βιαστικές κρίσεις.
Την ίδια ώρα, οι «μεγάλοι» δεν έχουν παρουσιάσει ακόμη το πραγματικό τους πρόσωπο. Βαριά μετεγγραφικά χαρτιά δεν πάτησαν καν γήπεδο. Άλλοι χρειάζονται χρόνο προσαρμογής, άλλοι μπαίνουν σταδιακά, άλλοι ακόμη δεν ξεκίνησαν επίσημα. Πώς να κρίνεις, λοιπόν, με τόσες εκκρεμότητες;
Υπάρχει και το ζήτημα των ευρωπαϊκών αγώνων. Οι ομάδες που αγωνίζονται εκτός συνόρων έχουν ρυθμό, σκληρές παραστάσεις, άλλη ένταση. Εκεί μπορείς να βγάλεις πιο ασφαλή συμπεράσματα. Για τις υπόλοιπες, όμως, χρειάζεται υπομονή, γιατί το παζλ δεν έχει ολοκληρωθεί.
Δεν αποκλείεται, βεβαίως, να εντοπίζεις από νωρίς κάποιες εξαιρέσεις. Ομάδες που «βογκούσαν» ακόμη και στα φιλικά, δείχνοντας προβλήματα δομής. Όμως το γενικότερο συμπέρασμα παραμένει: το πρωτάθλημα μόλις άρχισε.
Η ουσία είναι μία: όποιος βιάζεται να βγάλει κρίση, εκτίθεται. Το ίδιο θα κάνει και το πρωτάθλημα: θα διαψεύσει όσους έσπευσαν να «τελειώσουν» ομάδες πριν καν ξεκινήσει η σεζόν.