Όσοι μετά την ήττα της πρεμιέρας από τον Άρη έσπευσαν να δικαιολογήσουν τον Απόλλωνα μιλώντας για «διαφορά ετοιμότητας», τώρα μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουν. Η δεύτερη σερί απώλεια, αυτή τη φορά από μια νεοφώτιστη ομάδα όπως η ΕΝ Υψώνα (0-3), απέδειξε ότι το πρόβλημα είναι βαθύτερο.
Μιλάμε για έναν αντίπαλο που άλλαξε προπονητή μόλις στις αρχές Αυγούστου, έφερε τον Γιανέφσκι δέκα μέρες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και μέσα σε λίγες μέρες ενίσχυσε το ρόστερ με τρεις προσθήκες. Κι όμως, απέναντι σε αυτήν την… ανολοκλήρωτη ομάδα, οι «κυανόλευκοι» κατάφεραν ξανά να σπαταλήσουν σωρεία ευκαιριών, να δεχτούν γκολ με αφοπλιστική ευκολία και να παρουσιάσουν εικόνα που προβληματίζει.
Ο Απόλλωνας έδειξε ότι έπαθε, αλλά δεν έμαθε. Αντί να σταθεί στα καμπανάκια που χτύπησαν στα πρώτα 70 λεπτά του αγώνα με τον Άρη, προτίμησε να «πατήσει» πάνω στο τελευταίο εικοσάλεπτο της πρεμιέρας. Το αποτέλεσμα; Να πέσει ξανά στις ίδιες παγίδες και να επαναλάβει τα ίδια λάθη.
Ακόμα και στις δηλώσεις, το μοτίβο είναι ίδιο. Μετά την ήττα από τον Άρη, ο Σωφρόνης Αυγουστή υποστήριξε ότι αν ερχόταν η ισοφάριση, θα ερχόταν και η ανατροπή. Χθες, κόντρα στην ΕΝΥ, η εκτίμηση ήταν ότι αν ευστοχούσε ο Βάισμπεκ στο πέναλτι, θα μπορούσε ο Απόλλωνας να γυρίσει το ματς. Μόνο που το χρονόμετρο έδειχνε ήδη 84’ και το σκορ ήταν βαρύ…
Δεν είναι πρόβλημα να πιστεύει ένας προπονητής στην ομάδα του – το αντίθετο. Αλλά όταν η πίστη δεν συνοδεύεται από εικόνα μέσα στο γήπεδο, τότε γίνεται επικίνδυνη αυταπάτη.
Απέναντι στον Άρη υπήρχαν κάποια ελαφρυντικά: η αντίδραση μετά τη μείωση του σκορ, η έλλειψη συνοχής που δικαιολογείται σε μια νέα ομάδα. Τώρα όμως, η εικόνα είναι πολύ πιο ανησυχητική. Ο Απόλλωνας παρουσιάζεται αργός, προβλέψιμος, χωρίς πίεση ψηλά, με μπακ που δεν προσφέρουν τίποτα στο επιθετικό κομμάτι και με μια αμυντική τετράδα που δεν εμπνέει καμία ασφάλεια. Ο τερματοφύλακας δείχνει ανασφαλής, τα στημένα δεν αποδίδουν και συνολικά η ομάδα δεν θυμίζει σε τίποτα «ομάδα Σωφρόνη».
Το μεγαλύτερο αγκάθι; Η έλλειψη ενός «βαρβάτου» χαφ. Ένας γρήγορος, ευέλικτος μέσος που θα ενώνει άμυνα και επίθεση φωνάζει ως αναγκαιότητα εδώ και καιρό. Υπάρχουν μέσοι με φιλότιμο, αλλά οι περισσότεροι είναι είτε αργοί, είτε στατικοί, είτε… πανομοιότυποι.
Όταν χάνεις δύο συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια στο «Αλφαμέγα», με συντελεστή τερμάτων 1-6, δεν μπορείς να ψάχνεις άλλοθι. Ούτε να ελπίζεις πως «με τον χρόνο» όλα θα στρώσουν, αν δεν κάνεις διορθωτικές κινήσεις.
Ο χρόνος υπάρχει – το μετεγγραφικό παράθυρο κλείνει στις 9 Σεπτεμβρίου. Η εμπιστοσύνη στον προπονητή επίσης υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει (ακόμα) είναι ομάδα με ταυτότητα και χαρακτήρα. Κι αν δεν βρεθεί άμεσα η «συνταγή», το πρόγραμμα γίνεται ακόμη πιο βαρύ: ακολουθεί εκτός έδρας δοκιμασία με την πρωταθλήτρια Πάφο.
Ο Απόλλωνας οφείλει πρώτα να κερδίσει τον εαυτό του, μετά τον αντίπαλο και στο τέλος να ξανακερδίσει τον κόσμο του – έναν κόσμο που έχει πληγωθεί πολύ τα τελευταία τρία χρόνια.