Χωρίς αμφιβολία, ο Φαμπιάνο έχει αλλάξει τη σύγχρονη ιστορία της Ομόνοιας. Είναι ταπεινή, προσωπική εκτίμηση. Κανένας άλλος -πλην του Σταύρου Παπασταύρου (ο οποίος πληρώνει για να γίνονται όλα αυτά) δεν έχει βάλει το χεράκι του σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας, στις σημαντικές στιγμές και μεγάλες επιτυχίες των πρασίνων, εντός και εκτός Κύπρου. Εξίσου ταπεινή είναι κι η εκτίμηση ότι δεν προλαβαίνει να είναι τόσο επιδραστικός στην εθνική Κύπρου.
Είναι χαρμόσυνα τα μαντάτα, ότι το Υπουργικό Συμβούλιο άναψε το πράσινο φως και ο Φαμπιάνο θα αποκτήσει την κυπριακή υπηκοότητα και θα αγωνιστεί στο αντιπροσωπευτικό μας. Θα ήταν ευχής έργον, αν φωτίσει με τις γνώσεις και την εμπειρία του τους μικρότερους σε ηλικία διεθνείς τερματοφύλακες. Αλλά… Ας μην δημιουργούμε προσδοκίες ότι με έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα θα προκριθούμε στην τελική φάση του Euro ή του Μουντιάλ. Θα πρέπει να γίνουν και πολλά άλλα.
Το σχόλιο μου, θα μπορούσε να ‘ναι και μια ανοικτή επιστολή προς τον Χάρη Λοϊζίδη, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία της ποδοσφαιρικής μας Ομοσπονδίας. Αγαπητέ Χάρη, λοιπόν… Δυστυχώς, η ιστορία επιβεβαιώνει -πέραν πάσης αμφιβολίας- ότι καμιά χώρα του εκτοπίσματος της Κύπρου (ίσως και μεγαλύτερου) δεν έφτασε στις μεγάλες διακρίσεις χωρίς σοβαρό μακροχρόνιο προγραμματισμό.
Ειδικοί και μη, επιβάλλεται να κάτσουν κάτω τον… πισινό του, να σχεδιάσουν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν. Πρωτίστως, βέβαια, πρέπει να εντοπίσουν τι πάει λάθος στη σχέση του ποδοσφαίρου μας με την εθνική Κύπρου. Υπάρχουν (στο εξωτερικό) άνθρωποι με ανάλογη εμπειρία, υπάρχουν επιστήμονες και τεχνοκράτες, υπάρχουν Πανεπιστήμια που το ‘χουν ξανακάνει -με επιτυχία- και μπορούν να μας βοηθήσουν.