Το παραμύθι με τους νεαρούς Κύπριους ποδοσφαιριστές που «παίρνουν ευκαιρίες» όταν τελειώνει το πρωτάθλημα και το άλογο έχει φάει το σανό, το έχουμε δει πολλές φορές. Οσο κι αν οι φωτογραφίες με τις υπογραφές επαγγελματικών συμβολαίων συνοδεύονται από λεζάντες περί «επένδυσης στο μέλλον», αν δεν περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις, θα συνεχίσουμε να ζούμε την ίδια φάρσα, με τα ίδια πρόσωπα και τα ίδια παθήματα.
Η αλήθεια είναι πως αν οποιοσδήποτε 16χρονος ή 18χρονος δεν βγει από το γυάλινο κλουβί των ακαδημιών για να μπει σε πραγματικές συνθήκες πίεσης, ρυθμού και ταχύτητας που απαιτεί η Α’ Κατηγορία, δεν θα μπορέσει ποτέ να αντέξει στο γήπεδο. Το κυπριακό «τον έριξε στα βαθιά» δεν είναι τυχαίο, αλλά πρέπει να έχει και σωστή εφαρμογή: όχι για να τον πνίξεις, αλλά για να τον μάθεις να κολυμπά, με κατάλληλη πρωτίστως προετοιμασία, στήριξη και υπομονή.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η κουβέντα πρέπει να φύγει από την εύκολη ατάκα «να παίζουν οι Κύπριοι» και να πάει στο «να είναι έτοιμοι οι Κύπριοι». Η διαφορά δεν είναι λεπτή, είναι χαώδης. Ο νεαρός οφείλει να έχει δουλέψει σωστά στο σώμα, στο μυαλό, στο γήπεδο, για να μπορέσει να σταθεί απέναντι στους ξένους που έρχονται με βιογραφικό, παραστάσεις και ρυθμό.
Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε παίκτες και όχι απλώς «Κύπριους με… συμμετοχές», η ευθύνη ανήκει σε όλους: στον συλλόγους που να τους εμπιστευτούν, στους προπονητές που να τους εξελίξουν, στην οικογένειες που να τους στηρίξουν, αλλά πάνω απ’ όλα στα ίδια τα παιδιά που πρέπει να πεισμώσουν για να φτάσουν εκεί που τους αξίζει, όχι εκεί που τους χαρίζεται.