Η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αριθμούς ή λίστες ονομάτων. Το κυπριακό ποδόσφαιρο καταγράφει ένα… ασυνήθιστο κύμα πωλήσεων το φετινό καλοκαίρι, προκαλώντας αυτομάτως έντονο ενδιαφέρον. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Άρης ολοκλήρωσε τις παραχωρήσεις των Στρούσκι, Μποάκι και τώρα του Μπέγκστον (προστέθηκαν σε πολλές άλλες των τελευταίων ετών), διατηρώντας παραλλήλως ανοιχτό τον κατάλογο αποχωρήσεων.
Η Πάφος FC αποχαιρετά τον Ιβουσιτς, βάζοντας «ζεστό» χρήματα στο ταμείο, ενώ το όνομα κι άλλων ποδοσφαιριστών της φιγουράρει σε λίστες ξένων συλλόγων. Ο Φαράζ πωλήθηκε από την ΑΕΚ στη Νέφτσι, ο Ντ’Αλμέιδα από τον Απόλλωνα πήρε τον ίδιο δρόμο, ο Μάμας της ΑΕΛ κατευθύνθηκε στο Σαράγεβο, ενώ ακόμη και η Καρμιώτισσα, που έπεσε στη Β’ Κατηγορία, παραχώρησε τον Επασί στην Ντινάμο Βουκουρεστίου.
Δεν είναι τυχαίες αυτές οι κινήσεις. Δείχνουν την ανάγκη και την αποφασιστικότητα των ομάδων να αξιοποιήσουν την αγορά, να κεφαλαιοποιήσουν τη δουλειά που γίνεται σε επίπεδο επιλογής, ανάδειξης και προβολής παικτών. Αποδεικνύουν ότι η σωστή στιγμή και η κατάλληλη τιμή μπορούν να μετατραπούν σε σημαντικό όφελος, όταν υπάρχει σχέδιο, «δίχτυα» και υπομονή.
Η ουσία, ασφαλώς, δεν είναι να γίνουμε «προμηθευτές» παικτών, αλλά να μετατρέψουμε την αγορά σε ευκαιρία εξέλιξης, ώστε κάθε πώληση να είναι βήμα ανάπτυξης, όχι ανάγκη επιβίωσης. Αν αυτό το κύμα πωλήσεων συνδυαστεί με δικτύωση, τεχνογνωσία και στόχευση, τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε ποδόσφαιρο που θα δημιουργεί υπεραξία με διάρκεια, κι όχι απλώς συγκυριακά.