Όταν τα γάλατα σφίγγουν και το ταμείο στερεύει, το ποδόσφαιρο δείχνει το… σκληρό του πρόσωπο. Για τον ΑΠΟΕΛ, το φετινό καλοκαίρι δεν έχει τον καθιερωμένο ήχο από βαλίτσες ακριβοπληρωμένων μετεγγραφών, ούτε τη βεβαιότητα που χάριζε η σταθερή παρουσία στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Έχει το βάρος μιας ανάγκης: να μειωθεί δραστικά ο προϋπολογισμός, κάτι που για χρόνια θεωρούνταν ανέφικτο να γίνει από τη μία σεζόν στην άλλη, ακόμα κι αν υπήρχε η θέληση.
Πλέον, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ο δρόμος είναι μονόδρομος και ο χρόνος θα δείξει αν μπορεί να εφαρμοστεί μια πολιτική που δεν θα «ματώσει» την αγωνιστική δομή της ομάδας, την ίδια ώρα που θα τη βάλει σε οικονομική τάξη. Η αποχώρηση διψήφιου αριθμού παικτών από το περσινό ρόστερ, όπως και η πρόταση σε υψηλόμισθους ποδοσφαιριστές για «κούρεμα» συμβολαίων, είναι τα πρώτα βήματα.
Η μη συμμετοχή σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις δίνει την ευχέρεια να μειωθεί ο αριθμός των παικτών, «ψαλιδίζοντας» ταυτόχρονα το μισθολογικό κόστος χωρίς την πίεση δύο ταμπλό. Στον σχεδιασμό, ήδη καταγράφεται μια ξεκάθαρη στροφή: ενίσχυση με ποδοσφαιριστές που δεν έχουν υψηλές οικονομικές απαιτήσεις και βλέπουν τον ΑΠΟΕΛ ως ευκαιρία για αναγέννηση ή για το βήμα παραπάνω στην καριέρα τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι περιπτώσεις των Ουεντραόγκο και Λύρατζη, μαζί με την «προσθήκη» του Ζήση Χατζηστραβού στο μετεγγραφικό ραντάρ, κάθε άλλο παρά τυχαίες είναι. Όλοι τους έχουν κοινό παρονομαστή τη συνεργασία με τον Πάμπλο Γκαρσία, τον άνθρωπο που καλείται να ηγηθεί στο πιο δύσκολο restart της σύγχρονης ιστορίας του ΑΠΟΕΛ, εκεί όπου το οικονομικό και το αγωνιστικό πάνε πλέον χέρι-χέρι. Και όλα αυτά, με την προετοιμασία να αρχίζει.