Η κατάρρευση της Λιόν, δεν είναι απλώς άλλο ένα «οικονομικό ατύχημα» στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Είναι το καμπανάκι που πολλοί κάνουν πως δεν ακούν, αλλά έρχεται όλο και πιο κοντά στις πόρτες κάθε συλλόγου που παραδίδεται αφελώς σε επενδυτικά σχήματα και σε «σωτήρες» με φανταχτερά χαρτοφυλάκια.
Ο Τζον Τέξτορ, άνθρωπος που έταζε ανάπτυξη και ευρωπαϊκή… επιστροφή στη Λιόν, σήμερα απειλείται με νομικές ενέργειες από τους ίδιους τους συνεπενδυτές του, διεκδικώντας εκατομμύρια. Ο σύλλογος που αγοράστηκε με σχεδόν 900 εκατ. ευρώ, με τη μεγαλύτερη εξαγορά στη Γαλλία, σήμερα βυθίζεται στα χρέη, υποβιβάζεται, εκποιεί περιουσιακά στοιχεία, πουλά ταλέντα και ψάχνει απεγνωσμένα ρευστότητα για να κρατηθεί στη ζωή.
Και όλα αυτά, στο όνομα ενός ποδοσφαιρικού μοντέλου όπου τα επενδυτικά κεφάλαια εισέρχονται, απαιτούν απόδοση, χρησιμοποιούν τις ομάδες ως περιουσιακό στοιχεία για να μαζεύουν ζημιές από αλλού ή να… ωραιοποιούν ισολογισμούς.
Ποιος φταίει; Οι διοικήσεις που τα δίνουν όλα, χωρίς στρατηγική, χωρίς δικλείδες ασφαλείας, για την ψευδαίσθηση της ανάπτυξης που υπόσχεται ο εκάστοτε επενδυτής. Τα παραδείγματα σε Ιταλία, Αγγλία και τώρα στη Γαλλία, δείχνουν πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει ο πιο εύθραυστος πύργος από χαρτιά, όταν η αγάπη του κόσμου συναντά την απληστία των αγορών.
Η Λιόν αποτελεί την προειδοποίηση. Το ποδόσφαιρο πρέπει να μάθει να λέει «όχι» όταν πρέπει, αλλιώς η επόμενη κρίση θα έρθει, πιο δυνατή, πιο αμείλικτη, για όλους.