Το σκηνικό της κυπριακής διαιτησίας θυμίζει κακοπαιγμένη τραγωδία που επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε εβδομάδα. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι ακόμη και όταν μια φάση περνά καρέ-καρέ από το μόνιτορ, η σωστή απόφαση μοιάζει με μακρινό όνειρο; Το VAR υποτίθεται ότι θα έλυνε τα χέρια των διαιτητών, αλλά είναι φορές που καταφέρνει μόνο να σηκώνει τα χέρια των φιλάθλων… ψηλά.
Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, από τα λάθη είναι η υποκρισία που διαπερνά κάθε πλευρά του παιχνιδιού. Οι ομάδες, όταν νιώθουν αδικημένες, γίνονται άγγελοι δικαιοσύνης, ενώ όταν ευνοούνται από διαιτητικό σφάλμα, προτιμούν να παραμένουν στην ησυχία τους. Οι φίλαθλοι δεν πάνε πίσω: φωνάζουν όταν η αδικία πλήττει τη δική τους ομάδα, αλλά πανηγυρίζουν όταν τα λάθη δουλεύουν υπέρ τους.
Μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, οι διαιτητές φαίνονται άτρωτοι. Τα λάθη τους… βγάζουν μάτι, αλλά η έλλειψη αυστηρής αξιολόγησης, τούς εξασφαλίζει ότι θα συνεχίσουν να σφυρίζουν, ανεπηρέαστοι από τις συνέπειες. Η ατιμωρησία λειτουργεί σαν λάδι σε μηχανισμό που παράγει αποτυχίες.
Καθώς το πρωτάθλημα μπαίνει όπου να’ ναι στην τελική ευθεία και οι αγώνες των πλέι οφ (κι όχι μόνο) πλησιάζουν, η ανάγκη για καθαρές λύσεις είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Περισσότεροι ξένοι διαιτητές, τόσο στο γήπεδο όσο και στο VAR, είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Άνθρωποι χωρίς δεσμούς και εξαρτήσεις, που μπορούν να πάρουν τη σωστή απόφαση, ακόμη κι όταν η ατμόσφαιρα… μυρίζει μπαρούτι.
Το ποδόσφαιρο δεν έχει ανάγκη από δικαιολογίες. Χρειάζεται διαφάνεια και θάρρος.